Το «’Όρος των Ελαιών» το νέο αυτοβιογραφικό βιβλίο του ιστορικού, ομότιμου καθηγητή του ΕΚΠΑ Θάνου Βερέμη αποτελεί μια σύντομη ανακεφαλαίωση της ζωής του, μία εξιστόρηση της προσωπικής και οικογενειακής του διαδρομής αλλά και μια αφήγηση γύρω από τις δημόσιες πτυχές του βίου του.

«Σκέφτηκα ότι, ίσως και λόγω ηλικίας, ήρθε η ώρα να διηγηθώ την ιστορία της δικής μου ζωής, να μιλήσω για τους δικούς μου ανθρώπους, για τα παιδιά και τα εγγόνια μου αλλά και να συγκεντρωθώ και ο ίδιος σε ότι έχω κάνει κατά τη διάρκεια της διαδρομής μου, σε όλα όσα πέρασαν και με σημάδεψαν», ανέφερε, περιγράφοντας στον Αθήνα 9,84 και στην Τασούλα Επτακοίλη την ανάγκη του να καταγράψει τους σημαντικούς σταθμούς του βίου του.

‘Όμως, πόσο εύκολο είναι τελικά για έναν άνθρωπο με μεγάλη προσφορά στην ιστοριογραφία και στην επιστήμη της Ιστορίας, να βγει από το πλαίσιο της ιστορικής παρατήρησης και να παραθέσει στιγμές από τα σχολικά του χρόνια, την οικογένειά του, τις σπουδές του, τους ανθρώπους που γνώρισε και διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη ζωή του;

«Ομολογώ ότι δεν ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη διαδικασία, κυρίως γιατί υπήρξαν κάποια στοιχεία στη ζωή μου για τα οποία αισθανόμουν την ανάγκη να βγουν προς τα έξω», παραδέχτηκε, υπογραμμίζοντας πώς ο θάνατος της συζύγου του πριν από μερικά χρόνια, λειτούργησε για εκείνον σαν ένα «καμπανάκι», μια ειδοποίηση ότι έχει φτάσει το πλήρωμα του χρόνου για να ανατρέξει σε περασμένες στιγμές της ζωής του.

«Αναφέρομαι σε απλά πράγματα που συμβαίνουν στον κάθε άνθρωπο και που είναι ξεχωριστά και σημαντικά για εκείνον. Προσπάθησα να θυμηθώ πρόσωπα, πράγματα, περιστάσεις που έπαιξαν ένα καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου Ανέτρεξα σε καθηγητές, πολύ σημαντικούς ανθρώπους που συνάντησα στη ζωή μου, σε έργα άλλων ανθρώπων που με επηρέασαν, με συγκίνησαν και με συντάραξαν. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα σύνολο γεγονότων που αισθάνεσαι ότι πρέπει να τα πεις, να μείνουν κάπου. Δεν ξέρω ποιος ενδιαφέρεται .Ίσως οι δικοί μου άνθρωποι, παιδιά και εγγόνια», τόνισε.

Όπως αποκάλυψε, η περίοδος που του προκάλεσε την μεγαλύτερη νοσταλγία ήταν τα φοιτητικά του χρόνια.

«Θυμάμαι καθηγητές που γνώρισα, ιδίως στην Αμερική, ανθρώπους που άφησαν πάνω στον κάθε φοιτητή το σημάδι τους», πρόσθεσε.

Άλλωστε, το «’Όρος των Ελαιών» , σύμφωνα με τον κ. Βερέμη, είναι κάτι σαν η ώρα της αποτίμησης και της συγκέντρωσης σε μια ολόκληρη ζωή.

«Για κάθε άνθρωπο έρχεται η στιγμή που κάνει μια ανασκόπηση της ζωής του, ξαναθυμάται τα σημαντικά, τα μεγάλα , όσα τον διαμόρφωσαν και θέλει να τα αφηγηθεί πρώτα στον εαυτό του του και μετά σε όλους τους άλλους», συμπλήρωσε.