H άγνοια κινδύνου λόγω της μικρής ηλικίας μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική στον ψηφιακό κόσμο, επεσήμανε μεταξύ άλλων μιλώντας στον Γιάννη Λαυράνο, ο Γεώργιος Νάκος, Ψυχολόγος στη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
«Οι γονείς πρέπει να είναι δίπλα στο παιδί και να μην είναι το διαδίκτυο ο ψηφιακός κηδεμόνας του παιδιού», πρόσθεσε.
«Ξαφνικά βλέπουμε το παιδί να απομονώνεται στον ψηφιακό κόσμο και να μιλάει διαδικτυακά, αδιαφορώντας για την πραγματική ζωή».
Και αν τα παιδιά … παίζουν την τεχνολογία “στα δάχτυλα”, δεν ισχύει το ίδιο με τους γονείς.
«Υπάρχει ένα τεχνολογικό χάσμα ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. Οι γονείς δεν ξέρουν όλες τις εφαρμογές που χρησιμοποιούν τα παιδιά και αυτό το χάσμα προσπαθούμε να γεφυρώσουμε» εξηγεί ο κ.Νάκος.
«Η λύση είναι η παιδεία και ο πολιτισμός και όχι η καταστολή» τόνισε ο Γιώργος Κορμάς, υπεύθυνος της γραμμής βοήθειας Help-line.gr, του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου.
«Τα παιδιά σήμερα δεν είναι ήρεμα και η τεχνολογία περισσότερο βλάπτει παρά ωφελεί. Έχουν ευθύνη οι γονείς όταν σχεδόν το 85% των παιδιών Δημοτικού μπαίνουν σήμερα στα social media», είπε μεταξύ άλλων. «Πρέπει να απέχουν από τα κινητά και τα social media κυρίως τα παιδιά του δημοτικού. Στις μεγαλύτερες τάξεις πρέπει να δούμε τί πιστεύουν τα παιδιά για την κατάσταση γύρω τους, να μιλήσουμε με τους εφήβους. Στα σχολεία πρέπει άμεσα να μπουν προγράμματα διαχείρισης θυμού και σεβασμού της διαφορετικότητας. Η λύση είναι η παιδεία και ο πολιτισμός και όχι η καταστολή.
«Δεν είναι λύση η καταστολή. Η λύση είναι να βρούμε τρόπους να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας» επανέλαβε και ο Γιώργος Λουκάς, Κοινωνικός Λειτουργός και Γενικός Γραμματέας Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος.
«Απέναντι στο υπαρκτό πρόβλημα της βίας ανηλίκων καταγράφεται ως κυρίαρχη στρατηγική η μέθοδος της επιβολής ποινών. Δεν είναι λύση η καταστολή. Αυτό που χρειάζεται όμως είναι να βρούμε τρόπους να σταθούμε δίπλα στα παιδιά.
Οι τάξεις στα σχολεία πρέπει να είναι με λιγότερους μαθητές, να υπάρχουν κοινωνικοί λειτουργοί, αλλά και κοινωνικές υπηρεσίες στους Δήμους για να είναι άμεση η επέμβαση όπου χρειάζεται. Στα σχολεία αυτή τη στιγμή, υπάρχει ένας κοινωνικός λειτουργός ανά πέντε σχολικές μονάδες. Φανταστείτε λοιπόν, ένα σχολείο έχει συνήθως 200 παιδιά, συνεπώς ένας κοινωνικός λειτουργός καλείται να διαχειριστεί 1000 μαθητές. Το ίδιο συμβαίνει και στις κοινωνικές υπηρεσίες των Δήμων. Είναι τόσο υποστελεχωμένες οι δομές, τους μεταβιβάζονται αρμοδιότητες χωρίς πόρους κι έτσι δεν μπορούν να παρέμβουν έγκαιρα».
