Δημοσιογράφος, εμπνεύστρια πολλών τηλεοπτικών projects που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, παρουσιάστρια δεκάδων εκπομπών στη δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση, συγγραφέας αλλά και βουλεύτρια του ΚΚΕ, η Σεμίνα Διγενή, είναι μια πολυδιάστατη, ανεξάρτητη και δυναμική προσωπικότητα.
Καλεσμένη του Παύλου Μεθενίτη στο ραδιοφωνικό στούντιο του Αθήνα 9,84, μίλησε για το τελευταίο βιβλίο της «Το ένδοξο σκοτάδι του Βοτανικού», το μυθιστόρημα της πραγματικότητας, όπως η ίδια το περιγράφει, και στο οποίο το προσωπικό βίωμα εναγκαλίζεται με την κοινωνική συνθήκη.
Πρόκειται για την ιστορία μιας οικογένειας που έζησε στον Βοτανικό, μέσα απ’ τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού ενώ, παράλληλα, σκιαγραφείται η Ελλάδα της περιόδου 1958-1980. Ένα βιβλίο μέσα από το οποίο ανακάλυψε άγνωστες πτυχές του εαυτού της και -όπως αποκαλύπτει- τακτοποίησε μέσα της και εκκρεμότητες χρόνων.
«Αν είχα τώρα τη δυνατότητα να μιλήσω στον εαυτό μου, όταν ήμουν παιδί, στη μικρή Σεμίνα, θα της έλεγα…μια χαρά τα κάνεις όλα, συνέχισε να περπατάς στο Βοτανικό, να γνωρίζεις όλους αυτούς τους ανθρώπους και να τους δίνεις τη σημασία που δεν δόθηκε σε εσένα», ανέφερε, μεταξύ άλλων.
Σε αυτό το ξεχωριστό ραδιοφωνικό ραντεβού με τον Παύλο Μεθενίτη γύρω από τη διαδρομή στο ένδοξο σκοτάδι του Βοτανικού, η Σεμίνα Διγενή, ανέσυρε μνήμες του παρελθόντος και των παιδικών της χρόνων, μίλησε για την αυστηρή γιαγιά Ασημίνα, την πρώτη μορφή εξουσίας που -όπως είπε- συνάντησε στη ζωή της, για την δημοσιογραφία και την τηλεόραση αλλά και για την ενασχόλησή της με την πολιτική.
«Περί μυθοπλασίας και πραγματικότητας»
«Ο δημοσιογραφικός μου εαυτός βοήθησε πολύ τον πραγματικό και του έδωσε το υλικό για να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Τελικά, δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτήν. Δεν τα πάω καλά με την μυθοπλασία. Θέλω να έχω πάρε -δώσε με την πραγματικότητα. «Το ένδοξο σκοτάδι του Βοτανικού» είναι ένα μυθιστόρημα της πραγματικότητας».
«Η σκληρή γιαγιά Ασημίνα»
«Το ένδοξο σκοτάδι του Βοτανικού είναι η ιστορία μιας πολύ παράξενης οικογένειας. Πρωταγωνιστούν πρόσωπα που σημάδεψαν την περίοδο 1958 -1980 και κυρίως η ιδιαίτερα σκληρή και αυστηρή γιαγιά Ασημίνα που μοιάζει λίγο με τη Μπερνάρντα Άλμπα του Λόρκα, μια γυναίκα η οποία σημάδεψε την παιδική μου ζωή. Υπάρχουν φορές, όταν θυμώνω, που μου θυμίζω πολύ τη γιαγιά μου και αυτό είναι κάτι που δεν θέλω. Όλα μου τα χρόνια, προσπαθώ να μη της μοιάσω, να μη κάνω τα λάθη που έκανε και κυρίως, να μη ταλαιπωρήσω τόσους ανθρώπους γύρω μου. Ήταν η πρώτη μορφή εξουσίας που συνάντησα στη ζωή μου και στην οποία πήγα κόντρα από παιδί. Από την άλλη, με έμαθε-με έναν τρόπο- να αντιστέκομαι. Δεν με χτύπησε ποτέ, ούτε μου κακομίλησε, ήταν όμως ψυχρή και απόμακρη. Δεν μου έδινε την παραμικρή σημασία και αυτό ήταν για εμένα ένας τρόπος να ξεφεύγω και να γνωρίσω όλο τον Βοτανικό, περπατώντας. Κατά μια έννοια, της χρωστάω πολλά γιατί με βοήθησε να γίνω ένας δυνατός, ανθεκτικός άνθρωπος. Μέσα μου, είναι ολοζώντανοι όλοι οι άνθρωποι που σημάδεψαν τα πρώτα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας και ο καθένας με τον δικό του τρόπο με καθόρισε».
«Ο τυφώνας της τηλεόρασης και η πολιτική»
«Η πολιτικοποίησή μου ξεκίνησε από τα πολύ νεανικά μου χρόνια. Ήμουν οργανωμένη στην ΚΝΕ από 18 ετών. ‘Έχοντας παράλληλα ξεκινήσει να εργάζομαι ως δημοσιογράφος στην Ελευθεροτυπία , είχα την ευκαιρία να γνωρίσω εκ των έσω την πολιτική και κυρίως τους πολιτικούς. Στην πορεία, πολλές φορές παραμυθιάστηκα. Μετά, ήρθε ο τυφώνας της τηλεόρασης και δεν μου άφησε περιθώριο να ενεργοποιηθώ περισσότερο. Το 2009, όταν παραιτήθηκα από την τηλεόραση, βρέθηκε ένας τρόπος να επανασυνδεθώ με τους παλιούς μου φίλους, να ξαναμπώ σε αυτά τα γνώριμα μονοπάτια και να κατέβω υποψήφια με το ΚΚΕ».
«Η εντιμότητα του ΚΚΕ»
«Αισθάνθηκα αμηχανία όταν πρωτομπήκα στη Βουλή. Ένιωσα ότι ήμουν σε μια θεατρική σκηνή όπου ο καθένας έδινε την παράστασή του. Στην πορεία, κατάλαβα ότι μπορώ να προσφέρω πολύ περισσότερα από ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια στη δημοσιογραφία. Είχα ενταχθεί στο ΚΚΕ, σε ένα περιβάλλον που οι άνθρωποι ήταν έντιμοι – σε αντίθεση με την τηλεόραση- ένα κόμμα γεμάτο επιστήμονες οι οποίοι μελετούσαν τα πάντα πριν κατατεθεί μια πρόταση. Μου αρέσει που βρήκα αυτόν τον τρόπο για να μπορώ να έχω μια αγωνιστική στάση και να συμπορεύομαι, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή, μπορεί να αλλάξει το άδικο που υπάρχει σήμερα».
«Ισχυρό ρεύμα οργής, αμφισβήτησης και αγανάκτησης»
«Διανύουμε μια γκρίζα περίοδο με μεγάλη λαϊκή δυσφορία. Η κοροϊδία του ενός ευρώ αύξηση στους εργαζόμενους, οι συνταξιούχοι που θα κάνουν Πάσχα χωρίς χρήματα, οι δασμοί Τραμπ, η επαναφορά 13ου και 14ου μισθού που ακόμα εκκρεμεί και για την οποία ως ΚΚΕ καταθέσαμε πρόσφατα τροπολογία στη Βουλή, όλα αυτά είναι αγριότητες. Ήδη, το ποτάμι έχει φουσκώσει πολύ. Υπάρχει ισχυρό ρεύμα οργής, αμφισβήτησης και αγανάκτησης. Όμως, αυτό που δεν θα πρέπει να συμβεί είναι η προσφυγή στα αυτοχαρακτηριζόμενα αντισυστημικά κόμματα που αποτελούν επιτομή του τυχοδιωκτισμού και του λαϊκισμού και δεν οδηγούν πουθενά».
«Στο σιδηροδρομικό δίκτυο της ΕΕ κυκλοφορούν 5000 βαγόνια… κινούμενα φέρετρα»
«Μόνο για τη στρατιωτική κινητικότητα, η ΕΕ θα ξοδέψει 70 δισ. ευρώ ενώ , την ίδια στιγμή, δεν δίνει τίποτα για τις καινούριες αμαξοστοιχίες. Υπάρχει η κυνική ομολογία του Giorgio Travaini, Εκτελεστικού Διευθυντή της Κοινής Επιχείρησης Σιδηροδρόμων της Ευρώπης (Europe’s Rail), υπεύθυνου οργανισμού για την καινοτομία στον ευρωπαϊκό σιδηρόδρομο, ότι αυτή τη στιγμή, στο σιδηροδρομικό δίκτυο της ΕΕ κυκλοφορούν 5000 βαγόνια «κινούμενα φέρετρα» που όπως είπε…είναι για σκραπ ή αναβάθμιση. Είναι τεράστιες οι ευθύνες και του πρωθυπουργού και των υπουργών και όλων όσοι διαχειρίστηκαν αυτό το ζήτημα, συνολικά της ΝΔ αλλά και των κομμάτων που κυβέρνησαν τα προηγούμενα χρόνια, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ».
«Δεν κάνουμε βήμα πίσω»
«Επιχειρείται από την κυβέρνηση- και όχι μόνο- να φύγει η προσοχή από το κύριο ζήτημα, τα αίτια της σύγκρουσης και την εγκληματική πολιτική της απελευθέρωσης των σιδηροδρόμων που υλοποίησαν όλες οι μέχρι τότε κυβερνήσεις. Αυτό, είναι προκλητικό και χυδαίο. Δεν πρόκειται να κάνουμε βήμα πίσω μέχρι να αποκαλυφθεί όλη η προσπάθεια συγκάλυψης».
