Με τον τριήμερο εορτασμό της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου να επίκειται, μία σχετική λέξη, που δυστυχώς παραμένει εσαεί στην επικαιρότητα, είναι και η λέξη «κλομπ». Εννοώ το ραβδί, το κοντό ρόπαλο των δυνάμεων καταστολής, που έχει αφήσει έντονα τα ματωμένα ίχνη του στη σύγχρονη ελληνική ιστορία – ας μη θυμηθούμε τώρα το βρομόξυλο με τα κλομπ που έριχνε η Χούντα, κι ας μείνουμε στη πιο …δημοκρατική χρήση του κλομπ από την Αστυνομία, σε κάθε κυβερνήση της Μεταποίτευσης – μια διαχρονική αξία. Τη λέξη τη συναντάμε και ως «γκλοπ», «κλοπ», ή «γκλομπ» αλλά το σωστό είναι «κλομπ», που, εδώ είναι το ωραίο, είναι η ίδια λέξη με το «κλαμπ», τη λέσχη, μόνο που προφέρεται διαφορετικά.

Και οι δύο λέξεις, που σημαίνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα, προέρχονται από το αγγλικό «club», το ραβδί, το ρόπαλο, με προέλευση από το αρχαίο σκανδιναβικό klubba, με την ίδια σημασία. Τώρα θα ρωτήσετε ευλόγως, πως από το κλομπ, το ραβδί, περάσαμε στο «κλαμπ», τον σύλλογο. Λοιπόν, αυτή η νοηματική σύνδεση έγινε στα τέλη του 17ου αιώνα, με καταλύτη τη φράση «gather in a club-like mass», που σημαίνει «συγκέντρωση σε μια μάζα, σ’ ένα πλήθος, που μοιάζει με ρόπαλο, που έχει το σχήμα ραβδιού». Όπως το καταλαβαίνω εγώ, «μάζωξη σε ένα στενόμακρο οίκημα, που προσομοιάζει με κλομπ, με μικρό ρόπαλο». Κι έτσι έχουμε το κλαμπ, το κλαμπάκι, το κλαμπ σάντουιτς, κλπ.

Τώρα, το αστείο είναι πως τις προάλλες τα ΜΑΤ την έπεσαν αδιακρίτως στους θαμώνες νυχτερινών κέντρων στα Εξάρχεια, ως συνήθως. Δηλαδή, αν μπορούμε να κάνουμε λίγο φτηνό ετυμολογικό χιούμορ, έδερναν τους πελάτες των κλαμπ με κλομπ. Ή κλοπ, ή γκλομπ. Πρέπει να προσέχουμε λοιπόν όταν βγαίνουμε για κλάμπινγκ, γιατί μπορεί να έχουν βγει και τα ΜΑΤ για κλόμπινγκ.

Παύλος Μεθενίτης