«Το μόνο για το οποίο ήμουν και παραμένω σίγουρος ήταν πως καθετί που συμβαίνει, μοιάζει πάντα μ’ έναν κρίκο που κλειδώνει στον επόμενο. Όλοι μαζί σχηματίζουν μια αλυσίδα, και δεν είναι ανάγκη να έχει κανείς κάτι περισσότερο από δύο μάτια για να αντιληφθεί την τάξη στη φύση: το πολικό αστέρι δείχνει πάντα βόρεια, οι σπόροι βλασταίνουν, όταν αρχίσει να μεγαλώνει η μέρα, και τα κοπάδια των ερωδιών πετούν, τέτοια εποχή, προς τον Νότο (σ. 21)».
Κάτι παράξενο συμβαίνει σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη. Μια γυναίκα την ημέρα του γάμου της μετατρέπεται σε γυαλί και σπάει σε χίλια κομμάτια. Είναι η αρχή μόνο μιας περίεργης μεταδοτικής ασθένειας. Οι κάτοικοι, ο ένας μετά τον άλλο, κρυσταλλοποιούνται και θρυμματίζονται. Ο ντρογκερίστας της πόλης Εμανουέλ Περόν, διαφορετικός από όλους τους γύρω του, αποφασίζει να λύσει το μυστήριο ψάχνοντας να βρει το μαγικό θαυματουργό φάρμακο, αυτό που θα οδηγήσει στη θεραπεία.
Στο δεύτερο βιβλίο της, μετά τη συλλογή διηγημάτων «Το κόκκινο και το άσπρο», η Ελένη Στελλάτου μάς μεταφέρει σε ένα ομιχλώδες, μυστηριακό τοπίο. Ως άλλες σκιές οι ρωγμές στον ψυχισμό των ανθρώπων είναι πολλές και από εκεί ξεκινούν τα πάντα ως εσωτερική κατάρρευση. Η ευτυχία και οι χαρές μοιάζουν ξένες και παράταιρες σ’ αυτό το σκοτεινό σύμπαν. Κάποια ψήγματα φωτός όμως εμφανίζονται δειλά σ’ αυτό το εξαιρετικά φιλόδοξο, πολυσύνθετο και ενδιαφέρον -σε θεματική και ύφος- μυθιστόρημα.
«Βαδίζω και η πόλη μού ανήκει. Μέσα στη σιωπή της νύχτας περπατάω από σοκάκι σε σοκάκι. Από κάπου μακριά, από ένα ακαθόριστο σημείο μέσα στην πόλη που κοιμάται, έρχεται ξανά εκείνος ο κρότος, για κάποιον αυτό ήταν το τελευταίο του βράδυ. Δεν μπορείς πια να μπερδέψεις αυτόν τον ήχο με κάτι άλλο, ο τελευταίος κρότος της αρρώστιας μοιάζει με πυροβολισμό, όμως, σ’ αυτή την πόλη, κανείς δεν ξοδεύει σφαίρες για το τίποτα, οι διαφορές λύνονται ήσυχα και πνιχτά κάτω στο λιμάνι, πίσω απ’ τους βρεγμένους κάβους των πλοίων ή έξω απ’ τις ταβέρνες ή μέσα στα σπίτια των γυναικών της οδού Σόλιντε, ανάμεσα σε μερικά ποτήρια ουίσκι που γρήγορα αλλάζουν χέρια, ανάμεσα σε χρήματα ή σώματα που εύκολα αλλάζουν χέρια, οι διαφορές λύνονται με μια κοφτή χαρακιά στον λαιμό, στη μεγάλη αρτηρία της καρωτίδας -που φαίνεται ότι πολλοί ξέρουν να σημαδεύουν σωστά-, εκείνη που αδειάζει το αίμα απ’ το σώμα με έντονες, οργασμικές κινήσεις, αίμα όμοιο με ποτάμι που δεν το σταματάει τίποτα, ώσπου το σώμα να πέσει σαν άδειο σακί στον δρόμο κι ύστερα στο μαύρο νερό, και το πρωί να βρεθεί όπου το έχουν ξεβγάλει τα κύματα, είτε να χτυπάει μαλακά τα ύφαλα των πλοίων μπερδεμένο στα πυκνά μαύρα φύκια, είτε να ξεβραστεί πέρα απ’ το λιμάνι, στους κρυφούς κολπίσκους με τις αθέατες σπηλιές των πειρατών, ένας αληθινός θησαυρός για τα ανθρωποφάγα καβούρια μας, σώμα ξεπλυμένο απ’ το αίμα του, καθαρό και καθαγιασμένο απ’ το ίδιο του το μαρτύριο. Η μικρή μας πόλη ξέρει από αμαρτίες (σσ. 197-198)».
Ο «Καιρός των κρυστάλλων» της Ελένης Στελλάτου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις.
Κώστας Μοστράτος
