Όπως υπάρχουν καλά και κακά θύματα πολέμων, ατυχημάτων και φυσικών καταστροφών, με τα καλά να είναι αυτά που εξυπηρετούν το εκάστοτε αφήγημα, έτσι υπάρχει καλός και κακός ιμπεριαλισμός. Ας πούμε, κακός ιμπεριαλισμός είναι αυτός της Ρωσίας, που δεν κάθεται στ’αβγά της και θέλει να καταπιεί την Ουκρανία.

Ενώ καλός ιμπεριαλισμός για το κυρίαρχο αφήγημα που πλασάρουν με κάθε τρόπο οι ψοφοδεείς ευρωπαίοι, οι λεκανατζούδες της Αμερικής, είναι ο ιμπεριαλισμός της Δύσης, δηλαδή της Ευρώπης και των ΗΠΑ, που εδώ και αιώνες έχουν απομυζήσει τον πλούτο του κόσμου όλου, με το δίκαιο της ισχύος τους, το ύστατο επιχείρημα των κανονιοφόρων τους, κάτι που ασφαλώς είναι καταδικαστέο εάν το κάνει η Ρωσία. Κι όχι απλώς η Δύση καταβροχθίζει και χωνεύει αγαθά απ’ όλον τον πλανήτη εδώ και αιώνες, παρά αποπατεί κιόλας σε αλλότρια εδάφη, μην θέλοντας να μολύνει τα ιερά, τα πολιτισμένα της χώματα.

Ο ιμπεριαλισμός, από το γαλλικό «imperialism», με καταγωγή από το λατινικό «imperium», που σημαίνει «αυτοκρατορία», αποδίδεται στα ελληνικά ως «επεκτατισμός». Αυτός, σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, σημαίνει τη συμπεριφορά ισχυρού κράτους που χαρακτηρίζεται από την τάση για εδαφική επέκταση και κατάκτηση, ή οικονομική, πολιτική και πολιτιστική κηδεμονία χωρών και λαών πέρα από τα σύνορά του. Σύμφωνα με τη μαρξιστική ιδεολογία, ο ιμπεριαλισμός είναι το τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού, που χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία διεθνών μονοπωλιακών ενώσεων των καπιταλιστών, και τον σχηματισμό χρηματιστικού κεφαλαίου από τη συγχώνευση τραπεζιτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου.

Ό,τι δηλαδή ζούμε σήμερα, αλλά, όπως είπαμε, εμείς ζούμε στον καλό, τον πεφωτισμένο καπιταλισμό της Δύσης, που επεκτείνεται όπου, όσο και όταν γουστάρει, αλλά χαλάλι της, επειδή η Δύση είναι ο τόπος της ελευθερίας, του πολιτισμού και της δημοκρατίας, κάτι που δεν εκτιμούν κάποιοι αντικαπιταλιστές και αντιιμπεριλιστές κομουνιζμένοι.

Παύλος Μεθενίτης