Προ ημερών υψώθηκε η ελληνική σημαία στη νεότευκτη φρεγάτα Μπελχαρά, γαλλικής κατασκευής, η οποία ονομάστηκε επισήμως «Κίμων», τιμώντας το όνομα του Αθηναίου πολιτικού και στρατηγού του 5ου προ Χριστού αιώνα. Τα προσεχή χρόνια θα ενταχθούν στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και άλλες δυο φρεγάτες κλάσης Μπελχαρά, που θα ονομαστούν «Νέαρχος» και «Φορμίων».
Οι φρεγάτες αυτές είναι η τελευταία λέξη της πολεμικής ναυπηγικής τεχνολογίας, μιας και είναι απολύτως ψηφιακές, δίνοντας τη δυνατότητα της «δικτυοκεντρικής διαλειτουργικότητας» με όλο το φάσμα των Ενόπλων Δυνάμεων, ό,τι και να σημαίνει αυτό, και καλά θα κάνουν να είναι τέτοιες, καρασούπερ – ντούπερ, μιας και το όλον πρότζεκτ μας κόστισε τα μαλλιά της κεφαλής μας, μιλάμε για πέντε ζεστά, σπαρταριστά, δισεκατομμύρια ευρώ, που δεν θα σας πω πώς θα μπορούσαμε να τα είχαμε ξοδέψει καλύτερα προς όφελος της Υγείας, της Παιδείας και της Πρόνοιας για τον ελληνικό λαό, γιατί θα με πείτε λαϊκιστή.
Λοιπόν, το’ ψαξα λίγο, και Μπελχαρά, εκτός από το διακριτικό όνομα της συγκεκριμένης κλάσης των γαλλικών πολεμικών πλοίων, είναι ένας ύφαλος στο Σεν Ζαν ντε Λιζ, στον Βισκαϊκό κόλπο, στη νοτιοδυτική Γαλλία, σχεδόν στα σύνορα με την Ισπανία. Οι ιδιαίτερες συνθήκες της θαλάσσιας περιοχής δημιουργούν εκεί κάτι θηριώδη κύματα, που μπορεί να φτάσουν και τα οκτώ μέτρα – Ατλαντικός είναι αυτός, δεν είναι παίξε – γέλασε.
Τώρα, η σημειολογία της αρχικής ονοματοδοσίας των γαλλικών φρεγατών από ένα ύφαλο σε μια ταραγμένη θάλασσα, μού διαφεύγει. Σε κάθε περίπτωση πάντως, προσωπικά δεν ανησυχώ για τον «Κίμωνα», μιας και διαθέτει αυτή τη «δικτυοκεντρική διαλειτουργικότητα», αν είναι δυνατόν, αυτή η σύγχρονη αργκό των αμυντικών συστημάτων με ξεπερνάει. Για την ελληνική οικονομία μας ανησυχώ, μη βρει σε κάνα ύφαλο, ή μην την παρασύρει κάνα οκτάμετρο κύμα, και της μείνει η χαρά, π’ αγόρασε τη Μπελχαρά.
