Στον απόηχο της συνέντευξης του Πρωθυπουργού, με την οποία καθώς φαίνεται θα ασχολούμαστε για κάμποσο καιρό, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέλαβε το δύσκολο έργο να κάνει φραγκοδίφραγκα τα όσα ανήκουστα ειπώθηκαν, και τα οποία έχουμε σχολιάσει εκτενώς, φτάνει πια. Εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ο κύριος Μαρινάκης «προσπάθησε άγαρμπα να συμμαζέψει τις αντιφάσεις του Πρωθυπουργού».

Καιρό είχα ν’ ακούσω αυτή τη λέξη στο δημόσιο διάλογο: άγαρμπα! Κι όμως, όσο αστείο κι αν ακούγεται, ο άγαρμπος είναι αυτός που δεν έχει «γάρμπος», από το ιταλικό «garbo», που είναι η χάρη, η κομψότητα, σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Άγαρμπος είναι αυτός που δεν έχει συμμετρία, ο άκομψος, ο ακαλαίσθητος, αυτός που δεν εφαρμόζει σωστά, είναι επίσης αυτός που του λείπει η λεπτότητα, η διακριτικότητα, αυτός που ‘χει «αγαρμποσύνη».

Λοιπόν, αυτό το «γάρμπος», ή ο «γάρμπος», που στην Κέρκυρα σημαίνει και την ερωτοτροπία, το φλερτ, εξ’ ού και το επίθετο «γαρμπόζος» ως αντίθετο του «άγαρμπος», είναι κάτι που μάλλον λείπει από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, όχι μόνο από τη δημόσια σφαίρα, ούτε μόνο από τον λόγο του κυβερνητικού εκπροσώπου.  Ναι, γενικώς είμαστε λίγο μπρούτοι και άξεστοι, λίγο φωνακλάδες και χύμα, που θα πούμε ό,τι έχουμε στο κεφάλι μας, χωρίς να βουτήξουμε τη γλώσσα μας στο μυαλό μας, όπως έλεγε κι ο Σέξπιρ. Δύσκολα μπαίνουμε στον κόπο του άλλου. Εντάξει, καλός ο αυθορμητισμός, αλλά μπορεί να πληγώσει.

Αυτή λοιπόν η ανεπαρκής λεπτότητα, που θα αποσοβούσε πολλές εντάσεις μεταξύ μας, δεν θα έλεγα πως είναι μία από τις αρετές μας. Η ευγένεια, ξέρετε, αυτό το «γάρμπος», είναι κάτι σαν τους χοντρούς λαστιχένιους προφυλακτήρες στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια του λούνα παρκ: μας επιτρέπουν να συγκρουόμαστε, να κοπανιόμαστε, χωρίς όμως να παθαίνουμε τίποτα.