«Διότι η μεγαλοσύνη του ανθρώπου δεν βρίσκεται μονάχα στο πεπρωμένο του συνόλου: κάθε άτομο είναι και μια αυτοκρατορία. Όταν γκρεμίζεται ένα μεταλλείο και καταπλακώνει έναν μονάχα μεταλλωρύχο, αναστέλλεται η ζωή ολόκληρης της κοινότητας (σ. 252)».

Η αυτοβιογραφία ενώνεται αρμονικά με τη φιλοσοφική ματιά, η ποιητική πρόζα αναμειγνύεται λαμπρά με τη μαρτυρία και το ρεπορτάζ. Πριν από τον θρυλικό «Μικρό Πρίγκιπα», ο Εξυπερύ έγραψε αυτό το περίφημο υβριδικό αφήγημα που κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1939. Αναμνήσεις από τη σαγήνη της αεροπλοΐας, τα πρώτα ταξίδια, τον Ισπανικό Εμφύλιο και τις δοκιμασίες πολύπειρων και γενναίων συναδέλφων καταγράφονται με μια βαθιά στοχαστική, λυρική και ανθρωποκεντρική διάθεση.

Η αγάπη για τον ουρανό και τα αστέρια, το αιώνιο κυνήγι της περιπέτειας, ο θαυμασμός για τη γη και τα καλά κρυμμένα μυστικά της, το μεγαλείο του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά κυριαρχούν στην περίτεχνη γραφή του Γάλλου συγγραφέα. Η γη εμφανίζεται ταυτόχρονα ερημιά και παράδεισος, το χθόνιο στοιχείο συνδυάζεται με μια υπερβατική ενατένιση και ο άνθρωπος αποδεικνύεται ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο. Ένα σημαντικό κείμενο επανασυστήνεται τώρα σε νέα μετάφραση, με την προσθήκη για πρώτη φορά στα ελληνικά ενός κεφαλαίου που γράφτηκε αποκλειστικά για την αμερικανική εκδοχή του βιβλίου.

«Άνθρωπος θα πει να έχεις αίσθημα ευθύνης. Θα πει να νιώθεις ντροπή για τη δυστυχία, ακόμη κι αν όλα δείχνουν πως δεν ήταν στο χέρι σου να την αποτρέψεις. Θα πει να νιώθεις περηφάνια για μια νίκη που κέρδισαν οι συνάδελφοί σου. Θα πει να βάζεις το λιθαράκι σου και να νιώθεις πως έχεις κι εσύ μερτικό στο χτίσιμο του κόσμου (σ. 65)».

Η «Γη των ανθρώπων» του Αντουάν ντε Σαίντ-Εξυπερύ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη σε μετάφραση Βάιου Λιαπή και επίμετρο της Λίζυς Τσιριμώκου.

Κώστας Μοστράτος