Γκλάμουρ! Είναι μία λέξη συμβολική, είναι μια λέξη ιερή, είναι μια λέξη που όλες οι επώνυμες μούρες, όλη η ντόπια σελεμπριταρία που τσαλαβουτάει στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, την Τέχνη, την Πολιτική, και γενικά στα ρετιρέ της κοινωνικής πολυκατοικίας, την έχει σε μεγάλη υπόληψη. Όπως και οι πελάτες και οι πελάτισσες των προαναφερθέντων, που θεωρούν πως κάποιος αξίζει πολύ, επειδή τον ξέρουν πολλοί.
Τί σημαίνει λοιπόν η αγγλική λέξη «γκλάμουρ», που έγινε τόσο κοινή και διαδεδομένη στα ελληνικά, ώστε να πάρει και την μάλλον ειρωνική κατάληξη -ριά, και να γίνει γκλαμουριά;
«Γκλάμουρ» λοιπόν σημαίνει αίγλη, ακτινοβολία, λάμψη, γοητεία, και βέβαια κοινωνικό πρεστίζ. Όμως κανένα από όλα αυτά τα παρδαλά παγώνια που έχουν θεοποιήσει τη λέξη μάλλον δε γνωρίζει την προέλευσή της. Βάζω στοίχημα πως κανένα από όλα αυτά τα ψώνια που ζουν για το θεαθήναι, δεν ξέρει πως η λέξη γκλάμουρ είναι ένα αντιδάνειο, καταγόμενο από την ελληνικότατη, και εντελώς ξενέρωτη λέξη «γραμματική»!
Όσο δύσκολο είναι να το πιστέψει κανείς, που το τελευταίο βιβλίο γραμματικής που άνοιξε υποχρεωτικώς ήταν στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση επί ποινή μηδενισμού, η ανήκουστη προέλευση της λέξης «γκλάμουρ» είναι ένα αδήριτο ετυμολογικό γεγονός.
Ο αγγλικός όρος «γκλάμουρ» προέρχεται από το σκωτσέζικο «γκλάμαρ», που κι αυτό με τη σειρά του προκύπτει από το επίσης αγγλικό «γκράμαρ», που, για δείτε, είναι η ελληνικότατη λέξη Γραμματική! Άρα «γκλάμουρ» σημαίνει την αίγλη, τη δόξα από την κατάκτηση της γνώσης και της σοφίας, μέσω της γραμματικής…
Συγνώμη εάν ενόχλησα τους γκλαμουράτους και τις γκλαμουράτες, τους γκλαμουρομανείς και τις λοιπές αγράμματες γκλαμουριές που επιπλέουν στον αφρό της επικαιρότητας, αλλά μικρό το κακό – μάλλον δεν θα κατάλαβαν καν τί είπα, εάν βέβαια κάποιος από αυτούς ήταν ευθύς εξαρχής συντονισμένος στον συγκεκριμένο σταθμό, κάτι για το οποίο έχω ισχυρούς λόγους να αμφιβάλλω.
Παύλος Μεθενίτης
