Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή συνιστούν μια ιδιαίτερα σοβαρή κλιμάκωση, με άμεσες και ευρύτερες γεωπολιτικές συνέπειες σε παγκόσμιο επίπεδο. Η κοινή στρατιωτική επιχείρηση ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν έχει ανατρέψει ουσιαστικά τις υφιστάμενες ισορροπίες ισχύος στην περιοχή, διαμορφώνοντας ένα νέο και ασταθές περιβάλλον ασφάλειας.
«Δημιουργήθηκε μια τεράστια δύναμη πυρός από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, η οποία έπληξε το Σάββατο στόχους σε ολόκληρο το Ιράν. Αυτή τη στιγμή έχει ουσιαστικά επιτευχθεί αεροπορική κυριαρχία πάνω από τον ιρανικό εναέριο χώρο, γεγονός που επιτρέπει στα αμερικανικά και ισραηλινά αεροσκάφη να επιχειρούν με ελάχιστη ή σχεδόν μηδενική απειλή και να επιλέγουν ελεύθερα τους στόχους τους», δήλωσε στον Αθήνα 984 και στον Βασίλη Ταλαμάγκα, ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ, Γεώργιος Καμπάς.
Σε αυτό το πλαίσιο, εκτίμησε ότι η εξέλιξη αυτή καθιστά σαφές ότι η στρατιωτική κατάσταση για το Ιράν επιδεινώνεται ραγδαία, προσθέτοντας: «Το Ιράν εξαπέλυσε αντεπίθεση, όχι μόνο εναντίον του Ισραήλ, αλλά και εναντίον χωρών της Αραβικής Χερσονήσου και του Κόλπου, όπως το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Πρόκειται για μουσουλμανικές χώρες, οι οποίες δυνητικά θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εξισορροπητικά στις σχέσεις Ιράν–ΗΠΑ–Ισραήλ. Αντί αυτού, το Ιράν φαίνεται να πυροβολεί γεωπολιτικά τα ίδια του τα πόδια, συσπειρώνοντας αυτές τις χώρες απέναντί του και ωθώντας τες στο κοινό μέτωπο των ΗΠΑ και του Ισραήλ».
Σύμφωνα με τον Επίτιμο Αρχηγό ΓΕΣ, η επιλογή αυτή καταδεικνύει μια συμπεριφορά περισσότερο εκδικητική και παρορμητική, παρά στρατηγικά μελετημένη, χωρίς επαρκή αξιολόγηση των μακροπρόθεσμων συνεπειών.
Τι σημαίνει ο θάνατος του Χαμενεΐ
«Ήταν αναμενόμενο πως θα αποτελούσε βασικό στόχο. Ο αντικειμενικός σκοπός των επιχειρήσεων φαίνεται πως ήταν η αλλαγή καθεστώτος κάτι το οποίο δεν ήταν εύκολο να επιτευχθεί . Παρά το θάνατό του, είναι αρκετά δύσκολο να τον αντικαταστήσει κάποιος ο οποίος θα είναι περισσότερο φιλικός με τη Δύση και τις ΗΠΑ. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο εάν το ίδιο το Ιράν επιλέξει έναν μετριοπαθή ηγέτη, διατεθειμένο να συνομιλήσει με τη Δύση και να εγκαταλείψει τη λογική της μετωπικής σύγκρουσης. Μένει να δούμε αν θα υπάρξει μια μετάβαση εξουσίας τύπου Βενεζουέλας».
