«Κι ήταν ένας ύπνος σαν θάνατος. Χωρίς όνειρα, χωρίς διακοπή. Μια κατάδυση στην άβυσσο. Κι ύστερα ξανά πίσω στην επιφάνεια. Τέλεια. Άμα είναι έτσι ο θάνατος, γιατί όλοι φοβόμαστε, όχι απλώς φοβόμαστε, αλλά στεκόμαστε τέλεια τρομοκρατημένοι μπροστά στην απόλυτη ανυπαρξία. Μια χαρά είναι η ανυπαρξία. Απόλυτα λυτρωτική (σ. 35)».
Στις 17 Αυγούστου 2012 ένας νεαρός παρασύρεται από τον οδηγό ενός ταξί και σκοτώνεται. Ο οδηγός καταδικάζεται και αποφυλακίζεται σε 23 μήνες και 29 μέρες. Την ίδια μέρα, το 1989, δύο αδέλφια σκοτώνουν έναν συντοπίτη τους. Αθωώνονται, καθώς κρίνεται ότι ήταν σε νόμιμη άμυνα, και λίγο καιρό μετά ο δεκάχρονος γιος του ενός βρίσκεται νεκρός σε μια χαράδρα. Υπάρχει κάποιο κοινό πρόσωπο στις δύο υποθέσεις ή όχι; Οι πρωταγωνιστές των γεγονότων αφηγούνται τις ιστορίες τους, με τον τραγικό πατέρα, έναν αστυνομικό και το δεκάχρονο θύμα να είναι οι κύριοι φορείς των αφηγήσεων.
Η Μάρω Κακαβέλα («Τίνος είσαι εσύ») στο δεύτερο βιβλίο της μιλάει για πολλά θέματα: το ζήτημα της δικαιοσύνης και της αυτοδικίας, για το πόσο μπορούν να αλλάξουν οι ζωές μας από τη μία στιγμή στην άλλη, για το πόσο άγνωστοι είναι οι κοντινοί μας άνθρωποι. Μιλάει θαρραλέα για τη μητρότητα, την πατρότητα και την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας του παιδιού σου, για τις κρίσιμες αποφάσεις και τα εξιλαστήρια θύματα. Και μέχρι το τέλος, η συγγραφέας διατηρεί έναν πυρετώδη ρυθμό και μια κλιμακούμενη υποβόσκουσα ένταση, έτοιμη να εκραγεί από τη μία σελίδα στην άλλη.
«Μη με ρωτάς τι πήγε στραβά. Αυτά που πηγαίνουν στραβά σε όλες τις οικογένειες. Το παιδί. Ναι, το παιδί. Αυτός ο άγνωστος που έρχεται και θρονιάζεται στη μέση ενός έρωτα, μιας λαγνείας, και μετά πρέπει όλα να επανατοποθετηθούν στα κουτάκια τους. Εγώ ήμουν ο άντρας κι εκείνη ήταν η γυναίκα. Μετά γίναμε ο πατέρας και η μάνα ενός αγνώστου. Ενός εξωγήινου. Γιατί αυτό είναι τα παιδιά. Εξωγήινοι που προσγειώνονται σε μια terra incognita κι εσύ πρέπει να τους τα μάθεις όλα από την αρχή. Ξανά και ξανά (σ. 68)».
Η νουβέλα της Μάρως Κακαβέλα «Το καλοκαίρι του σκύλου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στερέωμα.
Κώστας Μοστράτος
