Μεταξύ άλλων, τόνισε ότι είναι απαραίτητη μια έκτακτη μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα προκειμένου να ελαφρυνθεί η κοινωνία, εν μέσω της συνεχούς αύξησης των τιμών της βενζίνης και των επιπτώσεων στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά.
Όσον αφορά τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου, σύμφωνα με τον κ. Στεργιούλη, η χώρα μας διαθέτει αποθέματα περίπου 90 ημερών. Ωστόσο-όπως είπε- σύμφωνα με τη νομοθεσία, μέρος αυτών μπορεί να βρίσκεται εν πλω, γεγονός που δυσκολεύει τον ακριβή υπολογισμό της διαθεσιμότητας σε περίπτωση κρίσης.
«Το απλούστερο σενάριο μιλά για 90 ημέρες, αλλά στην πράξη αυτό δεν είναι πάντα αρκετό», σημείωσε, εξηγώντας ότι υπάρχουν αποθέματα στρατηγικού χαρακτήρα για τον στρατό, την αεροπορία, τα πλοία και τις μεταφορές, που μειώνουν το περιθώριο για τις βασικές ανάγκες της λειτουργίας του κράτους.
«Κατά συνέπεια, η διαχείριση των αποθεμάτων απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό, καθώς το όριο των 90 ημερών δεν εγγυάται πλήρη ενεργειακή ασφάλεια σε όλα τα σενάρια», κατέληξε, προειδοποιώντας ότι «πάλι θα πληρώσουν την κρίση οι καταναλωτές».
Τιμές Καυσίμων
«Εκτιμώ ότι η τιμή της βενζίνης στην Αθήνα θα φτάσει οροφή στα 1,9 ευρώ ανά λίτρο. Παράλληλα, η αύξηση των τιμών δημιουργεί ενεργειακή φτώχεια και επηρεάζει σημαντικά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τις μεταφορές. Μπορεί η άνοδος της τιμής των καυσίμων να φέρνει περισσότερα έσοδα από ΦΠΑ στο κράτος, αλλά χρειάζεται έκτακτη μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης για να ελαφρυνθεί η κοινωνία. Το έχουν κάνει χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, το εξετάζει η Γαλλία. Είναι από τα μέτρα τα οποία πρέπει να λάβει η κυβέρνηση. Επίσης, μέτρα όπως το fuel pass έχουν περισσότερο πολιτικό παρά οικονομικό χαρακτήρα, καθώς δεν καλύπτουν οριζόντια όλους τους πολίτες».
«Πολλαπλότητα, πολλαπλότητα, πολλαπλότητα»
«Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, είχε πει ότι η έννοια της ασφάλειας, και ειδικά της ενεργειακής ασφάλειας, συνοψίζεται σε τρεις λέξεις : «πολλαπλότητα, πολλαπλότητα, πολλαπλότητα». Σήμερα, αυτό που διακυβεύεται παγκόσμια είναι ακριβώς η πολλαπλότητα των πηγών ενέργειας. Ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής και της μεταφοράς ενέργειας κινδυνεύει, όπως δείχνει το πρόβλημα στα Στενά του Ορμούζ. Παράλληλα, όλες οι εταιρείες, ιδιαίτερα οι ελληνικές, πρέπει να έχουν εναλλακτικά σενάρια, τα οποία όμως υπόκεινται σε περιορισμούς. Οι βαθμοί ελευθερίας για τη διασφάλιση σταθερής ροής πρώτων υλών είναι περιορισμένοι και επηρεάζονται από γεωπολιτικούς, οικονομικούς και στρατηγικούς παράγοντες, καθώς η δυναμική μιας μικρής ελληνικής εταιρείας όπως τα ΕΛΠΕ ή η MotoroiI, δεν συγκρίνεται με αυτήν κολοσσών όπως η BP, η Shell ή η Chevron».
Μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση
«Είμαι σκεπτικός σχετικά με τη μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση και θεωρώ ότι οι υπερβολές που δημιουργούν ενεργειακή φτώχεια χρειάζονται πολύ συνετή προσέγγιση. Σύμφωνα με μελέτες, η Ελλάδα θα πρέπει μέχρι το 2050 να επενδύσει περίπου 500 δισεκατομμύρια ευρώ για την ενεργειακή μετάβαση, ώστε το αποτύπωμα άνθρακα να ισορροπήσει. Πρόκειται για τεράστια ποσά, τα οποία δεν μπορούν να καλυφθούν μόνο από τον ιδιωτικό τομέα· χρειάζονται και σημαντικές επενδύσεις από το κράτος».
Ενεργειακή φτώχεια
«Τα τελευταία χρόνια οι εταιρείες διύλισης έχουν βγάλει πάρα πολλά χρήματα, περισσότερα από ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε στην πετρελαιοβιομηχανία. Παρά τα υψηλά κέρδη, δεν είδαμε μεγάλα προγράμματα επενδύσεων και η μερισματική πολιτική ήταν υπερβολικά υψηλή. Αυτό σημαίνει ότι η ενεργειακή φτώχεια που θα δημιουργηθεί λόγω της ανόδου των τιμών, θα έχει σημαντικές επιπτώσεις, κυρίως στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τον τομέα των μεταφορών. Καταρχήν, δεν υπάρχει πλέον αμιγής εταιρεία διύλισης. Τα μεγάλα ενεργειακά έργα απαιτούν κεφάλαια, υποδομές, τεχνογνωσία και διεθνείς διασυνδέσεις. Όλα αυτά, δεν μπορούν να γίνουν από μικρές εταιρείες. Η μετάβαση σε υδρογόνο, η χρήση προηγμένων καυσίμων νέας τεχνολογίας, καθώς και τα μεγάλα έργα ΑΠΕ μπορούν να υλοποιηθούν μόνο από μεγάλους ενεργειακούς ομίλους».
