«Η μοναδική βεβαιότητα της Μαρία Κριστίνα είναι ότι η ζωή δεν έχει νόημα (σ. 143)».
Η Μαρία Κριστίνα Πάλμα έχει μια ιδανική ζωή, καθώς έχει τα πάντα. Ομορφιά ως πρώην μοντέλο, χρήματα και οικογένεια ως σύζυγος του πρωθυπουργού της Ιταλίας. Όλοι πέφτουν στα πόδια της για να την εξυπηρετούν. Όμως, στην πραγματικότητα, η ζωή της είναι μια διαρκής ταλάντευση ανάμεσα στα προνόμια και τα βάσανα, με μεγάλες απώλειες, της μητέρας, του αδελφού και του πρώτου συζύγου της. Μια συνάντηση με πρόσωπο από το παρελθόν και η αναμονή μιας μεγάλης τηλεοπτικής συνέντευξης την κάνουν να αναθεωρήσει και να αναζητήσει την αλήθεια για το ποια είναι, να βρει τον πραγματικό της εαυτό.
Για τον Νικολό Αμανίτι έχει ειπωθεί από το περίφημο Time Review Magazine ότι η λέξη ταλέντο στην Ιταλία φέρει το όνομά του. Το μυθιστόρημά του «Εγώ δεν φοβάμαι» (2001) έχει πουλήσει στη χώρα του πάνω από 2.000.000 αντίτυπα, αποτελώντας μία από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες. Τώρα επιστρέφει στη λογοτεχνία μετά από ένα διάλειμμα 8 ετών με όλα τα γνώριμα χαρακτηριστικά της πένας του. Η μαεστρία της αφήγησής του σε γραπώνει από την πρώτη σελίδα, η έντονη κωμικότητα συνδυάζεται με ένα πικρό χιούμορ, η σπάνια ενσυναίσθηση και συμπόνοια για τους χαρακτήρες του, ακόμη και τους αρνητικούς, είναι πάντα παρούσες. Εδώ ερευνά τη ζωή πίσω από μια γυαλιστερή επιφάνεια, μιλάει για πρόσωπα, για τα οποία κι αν ακόμη δεν μπορείς να ταυτιστείς σε πρώτο επίπεδο, δεν μπορείς παρά να νιώσεις συμπάθεια και συγκίνηση, αφήνοντάς σε με μια μοναδική ζεστασιά και γλυκύτητα.
«Για καθέναν από εμάς υπάρχει στη ζωή μια συγκεκριμένη και ανεπανάληπτη στιγμή, που κρατά εβδομάδες, καμιά φορά ίσως μόνο μέρες, στην οποία προσφέρουμε στον κόσμο την ομορφιά μας στην τελειότερη εκδοχή της. Συμβαίνει στους πάντες, ακόμα και στους πιο δυστυχείς ανθρώπους, στους άχαρους, στους παραμορφωμένους, στον Εφιάλτη τον Τραχίνιο και στον Κουασιμόδο. Ξυπνάμε ένα πρωί και είμαστε όμορφοι. Σαν από θαύμα τα ελαττώματά μας μπλέκονται μεταξύ τους και εξαφανίζονται, προκαλώντας μια εφήμερη κατάσταση χάρης και αρμονίας. Η ομορφιά μάς διαποτίζει σαν υγρό και αγκαλιάζει το δέρμα μας, το αρωματίζει, τρυπώνει στις ρίζες των λαμπερών και υγιών μαλλιών μας. Ακόμα και οι πιο αφηρημένοι, ακόμα και όσοι μας αντιπαθούν, το αντιλαμβάνονται και μας κοιτούν με μάτια όλο αγάπη. Όλα τα κύτταρα που μας απαρτίζουν, τριάντα χιλιάδες δισεκατομμύρια, ένα ολόκληρο σύμπαν, για ένα απειροελάχιστο διάστημα τιμούν την τελειότητα της δημιουργίας, αφηγούμενα τη θαυμαστή εξέλιξη που από τα αμινοξέα μάς έφερε, όπως λέει ο μέγας Σαίξπηρ, σ’ αυτό το έργο τέχνης που είναι ο άνθρωπος, στις πράξεις του σαν άγγελος (σσ. 168-169)».
Ο «Αθέατος βίος» του Νικολό Αμανίτι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Utopia σε μετάφραση Δήμητρας Δότση.
Κώστας Μοστράτος
