Την εκτίμησή του για τις πολιτικές εξελίξεις, αναλύοντας τις προοπτικές των επόμενων εκλογών, τις δυνατότητες συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων και τις ευρύτερες προκλήσεις που διαμορφώνουν το νέο πολιτικό τοπίο κατέθεσε σε συνέντευξή του στον Αθήνα 984 και στον Γιώργο Μελιγγώνη, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, πρώην Υπουργός και Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για μια Δημοκρατική και Δίκαιη Διεθνή Τάξη.
«Η περίοδος είναι σαφώς μεταβατική αλλά η γενικότερη εικόνα δείχνει ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι. Το κυβερνητικό κόμμα κινείται μεταξύ 25%-27% στις δημοσκοπήσεις παρά τον πρόσκαιρο αέρα που παίρνει σε περιόδους κρίσης και πολέμου», τόνισε ενώ αναφερόμενος στον ρόλο του Αλέξη Τσίπρα, σημείωσε: «Η παρέμβαση Τσίπρα είναι αυτή που μπορεί να φέρει ελπίδα για την ένωση των δημοκρατικών δυνάμεων και να λειτουργήσει ως καταλύτης για μια εναλλακτική κυβερνητική λύση».
Σύμφωνα με τον κ. Κατρούγκαλο αυτή η προοπτική αλλαγής δεν είναι άμεση , είναι όμως εφικτή: «Είναι δύσκολο να υπάρξει λύση από τις πρώτες εκλογές, όμως πρέπει να υπάρξει προετοιμασία ώστε οι δεύτερες εκλογές να δώσουν μια διαφορετική προοπτική και όχι επανάληψη της κυβέρνησης Μητσοτάκη», υπογράμμισε και πρόσθεσε: «Υπό τον κίνδυνο να υπάρξουν ακόμη χειρότερα σενάρια, δηλαδή μια διακυβέρνηση Μητσοτάκη με την άκρα δεξιά, θα πρέπει να συνεργαστούν οι δυνάμεις της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ ώστε να έχουμε μια πειστική εναλλακτική κυβερνητική λύση».
Απαντώντας στο ενδεχόμενο κοινής εκλογικής καθόδου, ο κ. Κατρούγκαλος ξεκαθάρισε: «Αυτό θα ήταν ευκταίο, αλλά δεν νομίζω ότι οι συνθήκες είναι ώριμες για κάτι τέτοιο», εξηγώντας ότι το βασικό ερώτημα των επόμενων εκλογών θα είναι ποιος θα είναι δεύτερος, το ΠΑΣΟΚ ή ένα κόμμα υπό τον Αλέξη Τσίπρα.
«Πριν ξεκαθαρίσει αυτό, δεν πρόκειται να υπάρξουν ουσιαστικές συζητήσεις για κοινή κάθοδο», εκτίμησε.
Καταλήγοντας, σημείωσε: «Οι δεύτερες εκλογές, όταν θα έχει λυθεί στην πράξη αυτό το ζήτημα, μπορούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για πιο σοβαρές συζητήσεις και για μια ρεαλιστική αμφισβήτηση της ΝΔ».
Κατώτατος μισθός
«Το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν έχει αποκατασταθεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων μέσω της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Παρά τους πανηγυρισμούς, δεν έχουμε επιστρέψει στο πλαίσιο που ίσχυε έως το 2010, δεν υπάρχει αποτελεσματική διαιτησία με μονομερή προσφυγή των εργαζομένων, ενώ δεν εφαρμόζεται στην πράξη η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης, με αποτέλεσμα να επικρατούν συχνά δυσμενέστερες επιχειρησιακές συμβάσεις. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα καταγράφει τη χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη, με το 66% των πολιτών να δηλώνει ότι δεν τα βγάζει πέρα, ποσοστό πολύ υψηλότερο ακόμη και από τη Βουλγαρία».
Μέση Ανατολή
«Ο Τραμπ είναι πάντα απρόβλεπτος, πολύ περισσότερο σε αυτόν τον πόλεμο στον οποίο ουσιαστικά μπήκε χωρίς καμία δική του στρατηγική. Το Ισραήλ είναι αυτό που επί δεκαετίες επιδιώκει την καταστροφή του Ιράν ως στρατηγικού αντιπάλου στη Μέση Ανατολή. Ο Τραμπ φαίνεται, αν όχι να σύρθηκε, τουλάχιστον να μπήκε στον πόλεμο θεωρώντας ότι θα έχει πολύ γρηγορότερο τέλος από ότι κάποιοι τον συμβούλευαν. Αυτή τη στιγμή, φαίνεται να επιδιώκει να προχωρήσει σε μία διπλωματική λύση προετοιμάζοντας, όμως, ταυτόχρονα ενδεχομένως και κλιμάκωση ή αυτή είναι η εντύπωση που θέλει να δώσει. Η αλήθεια είναι ότι το Ιράν δεν φαίνεται να είναι σε διάθεση να συνθηκολογήσει. Προχωρεί με τη δική του στρατηγική που την έχει διαμορφώσει επί δεκαετίες. Ακόμα και στο απίθανο ενδεχόμενο να τελειώσει αύριο ο πόλεμος, έχουν υποστεί τέτοια ζημιά οι υποδομές της περιοχής που δεν πρόκειται να επιδιορθωθούν το αμέσως προσοχές διάστημα. Άρα , τουλάχιστον για τους επόμενες μήνες η τιμή του πετρελαίου, της βενζίνης, θα παραμείνει πολύ υψηλή. Και στο καταστροφικό σενάριο που ο πόλεμος θα έχει διάρκεια εβδομάδων ή μηνών τα πράγματα θα είναι πολύ χειρότερα».
Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης
«Η αρχική πολιτική του κ. Μητσοτάκη ήταν η πολιτική της προσκόλλησης στις ΗΠΑ, του πιστού και του δεδομένου συμμάχου προς τις ΗΠΑ, μια επιλογή που δεν απέδωσε ούτε επί Μπάιντεν. Η εγκατάλειψη του σχεδίου EastMed και η απομάκρυνση από τη διαχρονική στρατηγική της Ελλάδας ως γέφυρας μεταξύ Ευρώπης και ευρύτερης περιοχής δείχνουν τα όρια αυτής της πολιτικής. Αντίθετα, υιοθετήθηκε η αντίληψη του “προκεχωρημένου φυλακίου της Δύσης”, χωρίς ουσιαστικά οφέλη. Η αποστολή δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία αποτέλεσε σοβαρό σφάλμα, καθώς εμπλέκει τη χώρα σε συγκρούσεις ξένες προς τα εθνικά της συμφέροντα και ακυρώνει τον ρόλο της ως αξιόπιστου διαμεσολαβητή στη Μέση Ανατολή. Συνολικά, πρόκειται για μια πολιτική που αποκλίνει από την παραδοσιακή γραμμή της ελληνικής διπλωματίας και αποδεικνύεται επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα».
