«Τα πάντα ήταν ήσυχα μέσα στο σπίτι και μπορούσε να ακούσει την ανάσα του και την καρδιά του, και κάποτε του φάνηκε πως μπορούσε να ακούσει και το ίδιο το σπίτι -ήχοι από σιγανά τριξίματα λες και το κτίριο τεντωνόταν στα κρυφά ή άλλαζε λίγο θέση σαν άνθρωπος που γυρίζει πλευρό ενώ κοιμάται (σ. 87)».

Τρεις έφηβοι βρίσκουν ένα απομακρυσμένο σπίτι, καλά κρυμμένο στην καρδιά του δάσους. Μια κατοικία που μοιάζει να έχει τη δική της ζωή και ύπαρξη, δίπλα σ’ ένα επικίνδυνο φαράγγι. Παράλληλα,  ένας πληγωμένος άντρας παλεύει για την επιβίωσή του και οι κάτοικοι του γειτονικού χωριού έχουν τα δικά τους κρυφά μυστικά. Τα κομμάτια του παζλ συνεχώς μετατοπίζονται για να συναρμολογηθούν μόλις στις τελευταίες σελίδες.

Ο Γιάννης Νικολούδης στο νέο του βιβλίο, μετά τον βραβευμένο «Άδειο Τόπο», περιγράφει μια περιπετειώδη, σκοτεινή και βίαιη ιστορία με ήρωες βαθιά τραυματισμένους σ’ ένα δύσκολο ρευστό παρόν. Η ορμητική φύση, η συνεχής παρουσία της βροχής, της λάσπης και του υδάτινου στοιχείου παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην πλοκή και την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, αν και είναι το ανθρώπινο στοιχείο τελικά αυτό που αποδεικνύεται πολύ πιο επικίνδυνο.

«Το μονοπάτι, στενό και ελικοειδές, προχωράει μέσα στην πέτρα. Οι σκιές του σούρουπου έχουν αρχίσει και μακραίνουν. Εδώ και ώρα έχουν δει τη θάλασσα στο βάθος, αλλά έχουν ακόμα αρκετό περπάτημα μέχρι να βρεθούν εκεί. Το τοπίο με τους βράχους και την ελάχιστη βλάστηση βαραίνει πάνω τους. Δεν περνάει πολλή ώρα και αναγκάζονται ξανά να μπουν στο ποτάμι. Προσεγγίζουν προσεκτικά το νερό που κατηφορίζει αθόρυβα, σχηματίζοντας έναν μαίανδρο μέσα σε εκείνη την ξερή γκρίζα γη. Πατάνε προσεκτικά τα γλιστερά βότσαλα. Σε κάποιου το στόμα μπαίνει ένα έντομο και, μέχρι να το αντιληφθεί, το καταπίνει. Οι άλλοι δυο τον δείχνουν και γελάνε με μοχθηρία. Οι συστάδες των καλαμιών, που πλαισιώνουν το νερό σε αυτό το σημείο, θροΐζουν έντονα. Ο αέρας είναι πνιγηρός. Σταματάνε μπροστά στα καλάμια και αρχίζουν να τα σπάνε και να τα κάνουν πέρα προσπαθώντας να δουν μήπως ο άντρας κρύβεται κάπου εκεί. Τα πρόσωπά τους είναι βλοσυρά. Αλίμονο σε όποιον δεν επικεντρώνεται στα καλάμια. Οι άλλοι δυο τον βρίζουν, τον δείχνουν με το δάχτυλο, μπορεί και να του πετούν πέτρες (σ. 147)».

Η νουβέλα του Γιάννη Νικολούδη «Κόκκινο Φαράγγι» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Κώστας Μοστράτος