Να με συγχωρείτε, αλλά όταν διαβάζω για «μάρτυρες» που θυσιάστηκαν για τις ιδεολογία τους, είμαι κάπως κουμπωμένος. Δυστυχώς, τη λέξη τη συναντάμε συχνά τον τελευταίο καιρό, με τον πόλεμο που κήρυξε το σιωνιστικό Ισράηλ και η ιμπεριαλιστική Αμερική στο θεοκρατικό Ιράν, ο οποίος πόλεμος δίνει τη δυνατότητα σε πολλούς φανατικούς να «μαρτυρήσουν» για τη πίστη τους.

Τέτοιους «μάρτυρες» ζωσμένους δυναμίτες, τους έχουμε ξαναδεί να ανατινάζονται μέσα σε κάποια κοσμοπλημμυρισμένη αγορά, βέβαιοι όντες πως έχουν εξασφαλίσει έτσι, με την εθελούσια θυσία τους, με τη «μαρτυρία» τους, την αιώνια ζωή. Όμως εδώ να ξεκαθαρίσω ότι είναι εντελώς άλλο πράγμα να μάχεσαι για τη ζωή και την ελευθερία, τη δική σου και των ανθρώπων σου, και εντελώς άλλο να επιδιώκεις ένα μαρτυρικό θάνατο, τον δικό σου και των άλλων, για να κερδίσεις ένα καλό οικόπεδο στον Παράδεισο. Με ξένα κόλλυβα, θα προσέθετα.

Μακάρι όλοι οι μάρτυρες να ήταν απλώς εκείνα τα πρόσωπα που είναι παρόντα σε συγκεκριμένο συμβάν και έχουν προσωπική αντίληψη του γεγονότος, όπως ορίζει τη λέξη «μάρτυρας» το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Ή, κι εκείνοι που καταθέτουν ενόρκως σε δικαστική ή άλλη αρχή ό,τι υπέπεσε στην αντίληψή τους και αφορά σε υπόθεση η οποία ερευνάται δικαστικώς. Μακάρι ο μάρτυρας να ήταν μόνο εκείνο το πρόσωπο που καταθέτει την αλήθεια, όπως την εννοεί κι όπως τη θυμάται, αυτοβούλως και ειρηνικώς, και όχι με το σουγιά στο κόκαλο και το λουρί στο σβέρκο, ή μέσα στα σαγόνια κάποιου λιονταριού, όπως πολλοί μάρτυρες και μεγαλομάρτυρες της εκκλησίας. Άλλωστε, η αρχαία λέξη «μάρτυς» κατάγεται από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα *(s)mer, που σημαίνει «θυμούμαι». Από την ίδια ρίζα έχουμε το λατινικό «memoria», που έχει δώσει το αγγλικό «memory» και το γαλλικό «memoire».

Μνήμη μόνο θα έπρεπε να καταθέτει ο μάρτυρας – κι όχι ιδεοληψία και αίμα, το δικό του και των άλλων.

Παύλος Μεθενίτης