Η λαμπάδα είναι ένα μεγάλο κερί που χρησιμοποιείται σε διάφορες θρησκευτικές τελετές, λέει το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, όπως είναι τα βαφτίσια, οι γάμοι ή οι κηδείες, αλλά και η Περιφορά του Επιταφίου ή η Ανάσταση. Η λέξη είναι αρχαία (λαμπάς – λαμπάδος), από το ρήμα «λάμπω». Η μεταφορά της ίδιας λέξης στα λατινικά, έδωσε το «lampas», από το οποίο προέκυψε το ιταλικό «lampa», που είναι η προέλευση της γνωστής μας λάμπας, δηλαδή του λαμπτήρα, της λυχνίας, ή του γλόμπου.

Η λαμπάδα όμως, μεταφορικά, σημαίνει και την ευθυτενή στάση, τη στητή και όχι την καμπουριαστή – λέμε ότι αυτή ή αυτός έχει κορμί λαμπάδα, άρα δεν είναι καμπούρης. Λαμπάδα, επίσης, στην αργκό των μηχανόβιων, είναι η σούζα σε σχεδόν ορθή γωνία. Αυτό σημαίνει πως η μηχανή είναι σχεδόν κάθετη προς το οδόστρωμα: το πίσω φτερό ξύνει την άσφαλτο, ενώ η μπροστινή ρόδα δείχνει τον ουρανό, μια μάλλον επικίνδυνη φιγούρα που δεν θα σας συνιστούσα να αποτολμήσετε, εκτός κι αν είστε κάνας κασκαντέρ, γιατί πιθανότατα θα φάτε μια μεγαλοπρεπή χύμα.

Τέλος πάντων, η λαμπάδα αυτές τις μέρες έχει τυν τιμητική της. Οι νονές και οι νονοί εξορμούν στα μεγάλα παιχνιδάδικα για να ψωνίσουν τη βέλτιστη πασχαλινή λαμπάδα για τα βαφτιστήρια τους, κάτι που αποδεικνύεται κάθε χρόνο και δυσκολότερο, μιας και οι παιδικές λαμπάδες γίνονται όλο και πιο φορτωμένες, όλο και πιο σύνθετες, με κάποιο παιχνίδι της μόδας προσδεδεμένο πάνω τους, μοιάζοντας όλο και λιγότερο με κεριά.

Προσωπικά δεν θα ξεχάσω μια λαμπάδα τρανσφόρμερ, ένα τερατούργημα, που κρατούσε υπερηφάνως θορυβώδης πιτσιρικάς το περσινό Πάσχα. Ή την άλλη λαμπάδα που έμοιαζε με πιτόγυρο, έτσι για να γελάσουμε, βρε αδελφέ, και για να εντυπωσιάσει ο αναδεξιμιός τα φιλαράκια του, που κρατούσαν λαμπάδες με τη τριφυλλάρα, το θρύλο, το δικέφαλο και την μπαοκάρα στην Ανάσταση.

Παύλος Μεθενίτης