Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είχε δεν είχε, προξένησε ένα δεύτερο σεισμό στο πολιτικό σύστημα, βάζοντας στο στόχαστρό της και πάλι τον εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντα Οπεκεπέ, μέσω του οποίου το κυβερνών κόμμα, ως γνωστόν, χρύσωνε επί σειράν ετών την τιμημένη αγροτιά, ώστε να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση. Έτσι, πολλά ζεστά εκατομμύρια λίπαιναν τα χωράφια και τους βοσκοτόπους κολλητών και ημετέρων, που τα μοίραζαν κάποιοι εξαιρετικοί κύριοι, στυλοβάτες της εξουσίας, με τρία ντοκτορά στην Εφαρμοσμένη Μιζοληπτική ο καθένας.

Και πώς γινόταν αυτό το μνημόσυνο με ξένα, ευρωπαϊκά, κόλλυβα; Ένας τρόπος, όπως μάθαμε από τους γραφικούς διαλόγους των δικογραφιών, ήταν και «χεράτα». Χεράτα! Μιλάμε για ένα επίρρημα που συμπυκνώνει όλη την εφευρετικότητα των εξωνημένων πολιτικών, στην εξεύρεση νέων δημιουργικών τρόπων διασπάθισης των δημοσίων και ευρωπαϊκών πόρων, δι’ ίδιον όφελος.
«Χεράτα» λοιπόν, που σημαίνει «με το χέρι», δηλαδή όχι «αυτόματα», «manually» στ’ αγγλικά, όχι επίσημα, όχι διά της κανονικής οδού.

Όταν έχουν εξαντληθεί όλοι οι εναλλακτικοί τρόποι πραγματοποίησης ενός υπερβολικού, ανυπόστατου και αδίκου αιτήματος, τότε, επεμβαίνεις εσύ, ο υποτιθέμενος θεματοφύλακας του δημοσίου χρήματος, ναι, εδώ γελάνε και τα πόμολα, και ικανοποιείς αυτή την απαίτηση «χεράτα»!

Κι έτσι, ο άτιμος αγροτοκτηνοτρόφος που λαδώνεται για να στηρίξει αυτό το βαθιά διεφθαμένο σύστημα, θα σε ψηφίσει αύριο στις εκλογές, επειδή παίρνει επιτέλους την επιδότηση που δεν δικαιούται, στερώντας την από κάποιον έντιμο που όντως τη δικαιούται, κι εσύ ο επίορκος δημόσιος λειτουργός υπερηφανεύεσαι και από πάνω που τα κατάφερες «χεράτα», πού έδωσες λύση στο πρόβλημα με το χέρι.
Πολλά πράγματα όμως γίνονται χεράτα: η ψήφιση, ή η καταψήφιση ενός σαπρού Καθεστώτος, ας πούμε. Όμως, εκείνη τη στιγμή, πίσω από το παραβάν, δεν αρκεί να ψηφίσεις με το χέρι – πρέπει να συνεργαστούν το μυαλό, η καρδιά και η συνείδησή σου.

Παύλος Μεθενίτης