Στην πολιτική πραγματικότητα και στο χάσμα που χωρίζει τις κοινωνικές ανάγκες από την ατζέντα των κομμάτων, αναφέρθηκε ο Κωστής Καρπόζηλος, επίκουρος καθηγητής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μιλώντας στον Αθήνα 9.84 και στους Βούλα Κεχαγιά και Νίκο Φελέκη.
Η κυβερνητική φθορά και η αδυναμία της αντιπολίτευσης
«Έχουμε μια κυβέρνηση η οποία, είτε συμφωνείς μαζί της είτε όχι, φέρει ένα ηθικό στίγμα που διαμορφώθηκε μέσα από διαδοχικά σκάνδαλα και συγκαλύψεις. Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι: “με τη ζωή μας τι θα γίνει;”. Εκεί, παρά τις προσπάθειες των κομμάτων της αντιπολίτευσης, εντοπίζεται ένα κενό και μια αδυναμία. Όσο αυτή η αδυναμία παρατείνεται, φοβάμαι ότι θα επιτρέπει στη σημερινή κυβέρνηση να εμφανίζεται ως η αυτονόητη λύση. Αυτό το οποίο λείπει από το σύνολο της αντιπολίτευσης είναι η αίσθηση ενός συνολικού σχεδίου για τη χώρα, οι συγκεκριμένες προτάσεις και ένα πάθος το οποίο δεν αφορά το τι κάναμε στο παρελθόν, αλλά κυρίως ένα πάθος για τη δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα σήμερα».
Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και η επιβίωση των φοιτητών
«Συζητάμε για το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, αλλά κανένα κόμμα δεν μιλά για την επιβίωση των φοιτητών. Η πλειονότητα των φοιτητών και των φοιτητριών οριακά χάνουν την εξεταστική του Ιουνίου, διότι αναγκάζονται να φύγουν για να δουλέψουν “σεζόν”. Αυτό είναι ένα σχετικά νέο φαινόμενο. Οποιαδήποτε συζήτηση για την Παιδεία πρέπει να ξεκινά από αυτό, διότι δεν μπορεί να υπάρξει ποιοτικό πανεπιστήμιο όταν η βασική προτεραιότητα των φοιτητών είναι η επιβίωση. Η ατζέντα για το μέλλον των ανθρώπων ηλικίας 18 έως 23 ετών απουσιάζει πλήρως από την ατζέντα των κομμάτων».
Το εφιαλτικό δίλημμα
«Το πιο δύσκολο σενάριο είναι να βρεθούμε σύντομα μπροστά στο δίλημμα “Μακρόν ή Λεπέν”. Να έχουμε, δηλαδή, την αίσθηση ότι οι επιλογές μας εξαντλούνται στο αν θα διαλέξουμε μια Κεντροδεξιά που έχει ενσωματώσει την ατζέντα της Ακροδεξιάς ή μια “καθαρόαιμη” Ακροδεξιά. Αυτό συνδέεται άμεσα και με το ζήτημα της διαφθοράς. Η διαφθορά συγκροτεί κοινωνικές συμμαχίες, υπάρχουν άνθρωποι που βιοπορίζονται από αυτό το σύστημα. Παράλληλα, η Ακροδεξιά έχει την ικανότητα να εμφανίζεται ως “αμόλυντη”, επιχειρώντας να εκθρονίσει την -ας το πούμε- διεφθαρμένη παλαιά πολιτική τάξη, προτάσσοντας όμως τη δικού της τύπου διαφθορά»
