«Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει», έλεγε ο Σαββόπουλος, αλλά τον τελευταίο καιρό η Ελλάδα αναστενάζει στις δικαστικές αίθουσες, αγκαλιά με τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη. Στις δίκες για το έγκλημα των Τεμπών, για το επονείδιστο σκάνδαλο του Οπεκεπέ ή για το αίσχος των Υποκλοπών, σ’ αυτές τις αίθουσες όπου δικάζονται στελέχη της κυβερνώσας παρατάξεως, η Ελλάδα, η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη αναστενάζουν γιατί υποφέρουν, γιατί έχουν απέναντί τους ένα Καθεστώς, που πάνω απ’ όλα, κι από το δίκιο, κι από το εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον, βάζει την αυτοσυντήρησή του.

Η αίθουσα, λοιπόν! Είναι το δωμάτιο που προορίζεται για συγκεκριμένη λειτουργία, όπως είναι η αίθουσα χορού, ή η αίθουσα του θρόνου. Είδικότερα, «αίθουσα» είναι ο μεγάλος στεγασμένος χώρος δημοσίου χαρακτήρα, προοριζόμενος για συγκεντρώσεις πολλών ατόμων, όπως η αίθουσα προβολών, συναυλιών, ή η αίθουσα δικαστηρίου.

Η ετυμολογία της λέξης είναι αναπάντεχη. «Αίθουσα» είναι το θηλυκό της αρχαίας μετοχής «αίθων», από το ρήμα «αίθω», που σημαίνει «καίω». Η χρήση της λέξης απορρέει από την φράση «αίθουσα στοά», η οποία δήλωνε τον εξωτερικό χώρο του σπιτιού, όπου στην αρχαιότητα άναβαν φωτιά. Ομόρριζες με την αίθουσα είναι και οι λέξεις «αιθάλη» (η καπνιά), το «αίθριο», αλλά και η χώρα Αιθιοπία, από το ουσιαστικό «αιθίοψ», που σημαίνει «αυτός που είναι καμένος από τον ήλιο».

Έτσι λοιπόν, ο εννοιολογικός πυρήνας της λέξης «αίθουσα» είναι η φωτιά, που προέρχεται από τη λέξη «φως». Σήμερα, στις δικαστικές αίθουσες, κι όχι στα γήπεδα, η Ελλάδα αναστενάζει. Περιμένει από τη Δικαιοσύνη να ρίξει φως σ’ότι πληγώνει την Δημοκρατία, περιμένει εκείνη τη φωτιά που θα καυτηριάσει, όχι τους ίδιους τους ενόχους, αλλά την εγκληματική νοοτροπία τους, αυτή την πλήρη ασυνειδησία, αυτόν τον ιταμό τσαμπουκά, αυτή την εγωκεντρική απληστία που έκανε τόσο κακό στον τόπο.

Παύλος Μεθενίτης