«Νομίζω ότι μπορεί να είσαι η μητέρα μου (σ. 45)».

Μια γνωστή ηθοποιός συναντά έναν όμορφο νεαρό σ’ ένα εστιατόριο. Πρόκειται άραγε για ένα παράνομο ερωτικό ραντεβού, για τη βραδιά μιας σημαντικής εξομολόγησης ή μήπως για μια εκκεντρική οντισιόν για την ανάληψη ενός κρίσιμου ρόλου; Τι είναι πραγματικό και τι όχι; Πού σταματούν τα όρια του θεάτρου και της υποκριτικής; Πόσο διατεθειμένοι είναι να υποκρινόμαστε για μεγάλο χρονικό διάστημα και πόσο αυτό επηρεάζει τις ζωές, τις δικές μας αλλά και των άλλων;

Χωρισμένο σε δύο μέρη, το πέμπτο -και υποψήφιο για βραβείο Booker- μυθιστόρημα της Κέιτι Κιταμούρα έχει μια πυκνή υπαινικτική αφήγηση, με βαθιά εσωτερικότητα και υπόγεια επίδραση, διανθισμένη με διάχυτα στοιχεία μυστηρίου. Οι ρόλοι και οι μάσκες φεύγουν από τη σκηνή του θεάτρου και κατακλύζουν τη ζωή, επηρεάζοντας τις ισορροπίες. Πολλές φορές όμως αυτό πηγάζει και από μια αδιευκρίνιστη εσωτερική ανάγκη, από την απόπειρα διαφυγής από την πλήξη, από την απόδραση από τις διαταραχές της καθημερινότητας και τις φθορές της μέσης ηλικίας. Ένα γοητευτικό αφήγημα που λειτουργεί ως πιστή αντανάκλαση της πολύπλοκης σύγχρονης ψυχοσύνθεσης.

«Δεν υπήρχε ίχνος του αγχωμένου νεαρού που είχα συναντήσει μόλις πριν από μια εβδομάδα, τώρα φαινόταν τελείως άλλος άνθρωπος. Όταν μου κράτησε την πόρτα για να περάσω, είδα πως είχε απορροφηθεί, ή μάλλον αφομοιωθεί, στον ρόλο του βοηθού, υποδυόταν έναν ρόλο που είχε μελετήσει επιμελώς, όπως υπέθετα ότι είχε μελετήσει τον ρόλο τού από χρόνια χαμένου γιου. Όπως ένας ηθοποιός που ύστερα από μια αποτυχημένη οντισιόν βγάζει από πάνω του το πετσί ενός ρόλου για τον οποίο δεν ήταν προορισμένος, και αναζητά την επόμενη ευκαιρία (σσ. 56-57).

Το μυθιστόρημα της Κέιτι Κιταμούρα «Οντισιόν» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα σε μετάφραση Βάσιας Τζανακάρη.

Κώστας Μοστράτος