Πρόσφατα άκουσα από κάποια επίσημα χείλη, την έκφραση πως ο τάδε, ή η δείνα, «διέπρεψε στην πολιτική αρένα» – σιγά τα αίματα, παιδιά. Τέλος πάντων, το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας λέει πως η ισπανική λέξη «αρένα» παράγεται από το λατινικό «arena», δηλαδή «άμμος», επειδή οι αγωνιστικοί χώροι της αρχαίας Ρώμης ήταν καλυμμένοι με άμμο.

Ναι, μιλάμε για την άμμο του Κολοσσαίου, ας πούμε, του ξακουστού ρωμαϊκού αμφιθεάτρου των 65.000 θέσεων, που κατάπιε τόνους και τόνους αίματος θηρίων και μονομάχων, που μαρτύρησαν εκεί για να γουστάρουν οι Ρωμαίοι πολίτες.

Μιλάμε για την άμμο που καλύπτει τις αρένες όπου σφαγιάζονται, ακόμα και σήμερα, οι ταύροι, για να γουστάρουν οι Ισπανοί και οι τουρίστες θιασώτες των ταυρομαχιών. Και για να ολοκληρωθεί η εικόνα, «αρένα», μεταφορικά, είναι το πεδίο δράσης, ο κοινωνικός χώρος στον οποίο επικρατεί ο ανταγωνισμός και η επιθυμία επικράτησης του ενός εις βάρος των άλλων – λέμε πως «αυτός ή αυτή διαπρέπει στην επαγγελματική, οικονομική, ή πολιτική αρένα».

Συνώνυμες της αρένας, η παλαίστρα κι η κονίστρα, η οποία είναι ακριβής μετάφραση της αρένας, μιας και η αρχαία λέξη «κονίστρα» παράγεται από το «κόνις», δηλαδή τη σκόνη, τη λεπτή άμμο που κάλυπτε τις παλαίστρες.Τούτων λεχθέντων, καλό είναι να χρησιμοποιούμε τη λέξη «αρένα» με φειδώ, κι όχι για ψύλλου πήδημα.

Η λέξη φέρει ένα βαρύ εννοιολογικό φορτίο, έχει ένα αιματηρό υπέδαφος, που καλό είναι να το γνωρίζουν όσοι κάνουν κατάχρησή της στο δημόσιο λόγο, ιδιαίτερα οι πολιτικοί, που αερολογούν εκ του ασφαλούς, χρησιμοποιώντας φαντεζί λέξεις για να εντυπωσιάσουν την εκλογική τους πελατεία.

Πάντως, θα ήταν πολύ διασκεδαστικό να βρίσκονταν ως διά μαγείας κάποιοι από αυτούς τους λαλίστατους επροσώπους του λαού μέσα στο Κολοσσαίο. Όχι όμως στα θεωρεία των επισήμων, αλλά κάτω, στην άμμο του. Στην αρένα του