Πρώτα οι Πέρσες τον είπαν «tanbal», μετά οι Τούρκοι «tempel», κι από αυτούς εμείς οι Έλληνες ονομάσαμε «τεμπέλη» αυτόν που αποφεύγει να εργαστεί, να κοπιάσει. Ο τεμπέλης λοιπόν είναι ο οκνηρός, ο φυγόπονος, ο ακαμάτης, ο αργόσχολος, ο οκνός, ο χασομέρης, ο οποίος τυγχάνει Αριστερός, τουλάχιστον όπως είχε δηλώσει στέλεχος της Κυβερνήσεως των Αρίστων, απόφοιτος του EasternMagoufana University, ενός διακεκριμένου πνευματικού ιδρύματος, που απ’ ό,τι έμαθα πωλεί τα πτυχία του σε πολύ λογικές τιμές, επιτρέποντας στους αποφοίτους του να κάνουν μια λαμπρή καριέρα στο βαθύ, αλλά και στο ρηχό κράτος – το μεροκάματο να βγαίνει.
Οι Αριστεροί λοιπόν, όπως λέει ο κύριος υπουργός, έχουν μια ροπή προς την τεμπελιά, εν αντιθέσει προς τους Δεξιούς, οι οποίοι διαπρέπουν σε πολλές επιστήμες, όπως είναι, για παράδειγμα, η Μιζοειδής Ρουσφετολογία, ένα γνωστικό αντικείμενο στο οποίο έχουν διδακτορικά τα περισσότερα στελέχη του Οπεκεπέ.
Τέλος πάντων, η στερεοτυπική φιγούρα του Έλληνα τεμπέλη είναι μια άθλια καρικατούρα, την οποία προέβαλαν και εκμεταλλεύτηκαν αγρίως οι αιματοπότες δανειστές μας τον καιρό της κρίσης: ο αραχτός φουστανελάς, που μπεγλεράει το κομπολόι του, πίνει το ούζο του στον ήλιο, χορεύει το Ζόρμπα δε Γκρικ και γλυκοκοιτάει τις γυναίκες των σκληρά εργαζόμενων Γερμανών… Προφανώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο, όταν οι Έλληνες, σύμφωνα με μια προπέρσινη έρευνα του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και την Ανάπτυξη, είναι από τους πιο σκληρά εργαζόμενους στο κόσμο, με 1897 ώρες εργασίας ετησίως, όταν οι Γερμανοί φτάνουν μόλις τις 1343.
Να προσθέσω πως από τον τεμπέλη παράγεται και η θεαματική λέξη «τεμπελχανάς», από το τουρκικό «tempelhane», που σημαίνει την κατοικία των τεμπέληδων. Οπότε, εάν ένας αριστερός είναι τεμπέλης, ο ανώτερός του στην ιεραρχία, ο καθοδηγητής του ας πούμε, είναι ένας τεμπέλαρος, ένα τεμπελχανάς, πάντα σύμφωνα με τον απόφοιτο του WesternKakosalesi Gollege, ή κάπως έτσι.
Παύλος Μεθενίτης
