Κανείς εχέφρων άνθρωπος δεν περιμένει από έναν αποδεδειγμένα διεφθαρμένο Έλληνα δημόσιο λειτουργό, ο οποίος συνελήφθη με τη γίδα στην πλάτη, που λένε, να κάνει χαρακίρι, επειδή ατιμάστηκε. Αυτή είναι μια εντελώς ακραία, ίσως βάρβαρη πράξη, αλλά εμείς εδώ, στο λίκνο του πολιτισμού, έχουμε περάσει στο άλλο άκρο, σ’ αυτό της πλήρους, παχυδερμικής αδιαφορίας και της κυνικής απάθειας. Είναι συχνό φαινόμενο, τώρα τελευταία, η δυσωδία που σκορπίζει ο επίορκος και χρηματισμένος δημόσιος λειτουργός στο διάβα του, να περνάει για eau de toilette, και αν στραβώσεις τη μύτη σου, σού τη λένε κι από πάνω, τόσο ο ίδιος ο λίγδης, όσο και τα μιντιακά παπαγαλάκια που τού κάνουν τις δημόσιες σχέσεις.
Το χαρακίρι λοιπόν, από τις ιαπωνικές λέξεις hara «κοιλιά» και kiri, «κόβω», σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, είναι η τελετουργική αυτοκτονία με βαθύ σχίσιμο και άνοιγμα της κοιλιάς με ξίφος ή με μαχαίρι, που ήταν μέρος της παλαιοτάτης παραδόσεως της ιαπωνικής στρατιωτικής τάξης των Σαμουράι, και αποτελούσε βασικό στοιχείο του κώδικα τιμής για πολεμιστές ή αξιωματούχους που είχαν ατιμαστεί, ή που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Το χαρακίρι ήταν επίσης έκφραση βαθύτατου πένθους.
Μεταφορικά «χαρακίρι» ονομάζουμε και κάθε πράξη αυτοκτονίας ή καταστροφής – το Λεξικό δίνει ως παράδειγμα τη φράση «για την καριέρα του η παραίτηση ήταν καθαρό χαρακίρι».
Γι αυτό λοιπόν, λέω εγώ, κάποιοι αργυρώνητοι άριστοι, με ισχυρή ροπή προς το παντελόνιασμα δημοσίων και ευρωπαϊκών πόρων δεν παραιτούνται, όταν αποκαλυφθεί η δράση τους, δεν εγκαταλείπουν οικειοθελώς την καρέκλα τους σε ένδειξη ευθιξίας, για να μην κάνουν χαρακίρι ούτε καν μεταφορικά, στην καριέρα τους.
Πρέπει να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, που λένε, να κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός κόμματος ή πίσω από τα σίδερα, για να παραδεχτούν την πράξη τους. Σιγά μην κάνουν χαρακίρι – αυτό είναι ένα αιματηρό, ασιατικό έθιμο, τόσο ξένο προς τον προαιώνιο, λαμπρό πολιτισμό μας.
Παύλος Μεθενίτης
