Την κρυφή φορολογία της καθημερινής ζωής στην Ελλάδα και τον αντίκτυπό της στο εισόδημα των πολιτών, ανέδειξε ο οικονομολόγος Ph.D. Διευθυντής Ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) και Γενικός Διευθυντής του ΙΝΣΕΤΕ, Ηλίας Κικίλιας καλεσμένος στην εκπομπή “Πολιτική Αθήνα” Αθήνα 9,84 με τον Γιώργο Μελιγγώνη.
Όπως ανέφερε στη συνέντευξή του στο σταθμό της πόλης, πέρα από την αριθμητική της μακροοικονομίας, οι ειδικοί εξετάζουν και άλλες παραμέτρους. Στοιχεία που αποτυπώνουν την απόκλιση ανάμεσα στην «αντικειμενική» οικονομική επίδοση και την αρνητική κοινωνική αίσθηση για την οικονομία. Είναι μια υφεσιακή ατμόσφαιρα που περνά κάτω από τα ραντάρ ξεφεύγοντας από τα επίσημα μακροοικονομικά δεδομένα στοιχεία, τα οποία δεν δείχνουν ύφεση, αλλά την αισθάνονται τα νοικοκυριά.
Σύμφωνα με τον Ηλία Κικίλια, «ενώ ο “δείκτης μιζέριας” στην ελληνική του εκδοχή, μειώνεται σταθερά από το 2013 έως και το 2025, οι άνθρωποι νοιώθουν φτωχοί χωρίς να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές τους υποχρεώσεις».
*Στο 67% ο δείκτης υποκειμενικής φτώχειας στην Ελλάδα, σύμφωνα με τη Γιούροστατ – Δύο στους 3 πολίτες έχουν την αίσθηση ότι είναι φτωχοί – Πως ευδοκιμεί η κρυφή φορολογία
«Οι πολίτες δυσφορούν παρά τις θετικές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας την τελευταία επταετία. Το ΑΕΠ αυξάνεται με υψηλότερους ρυθμούς από την υπόλοιπη Ευρώπη, η ανεργία μειώνεται και οι μισθοί αυξάνονται πάνω από τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή.
Δύο στους τρείς αισθάνονται υποκειμενικά φτωχοί αν και ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε 50% από το 2019 και ο μέσος μισθός κατά 45%, σημαντικά περισσότερο από τις αυξήσεις στον ΔΤΚ, τις τιμές τροφίμων και του ονομαστικού ΑΕΠ, παράλληλα με μια συνεχή αύξηση του όγκου εισαγωγών καταναλωτικών προϊόντων. Η Ελλάδα, με άλλα λόγια, δεν είναι σήμερα η χώρα με τη μεγαλύτερη τρέχουσα μακροοικονομική δυσφορία. Είναι, όμως, η χώρα όπου η αίσθηση οικονομικής ασφυξίας παραμένει πιο επίμονη».
*Οικοδομήθηκε ένα σύστημα στο οποίο το κράτος διατηρεί τυπικά την ευθύνη για βασικά δημόσια αγαθά, αλλά στην πράξη τα νοικοκυριά επωμίζονται μεγάλο μέρος του πραγματικού κόστους.
«Στην Ευρώπη, οι δαπάνες υγείας, η ανατροφή των παιδιών, η εκπαίδευση, η προστασία από τους καθημερινούς κινδύνους κοινωνικοποιούνται μέσω αποτελεσματικών δημόσιων υπηρεσιών.
Στη χώρα μας, σημαντικό τμήμα του κόστους είναι ιδιωτικό. Στην υγεία καταβάλουμε από την τσέπη μας το 40% των συνολικών δαπανών, τη στιγμή που στη Ευρώπη πληρώνουν ένα 15%.
Όσον αφορά δε στην τυπικά δημόσια παιδεία με τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα και τις εξωσχολικές δραστηριότητες πάλι δίνουμε από ίδιους πόρους ενώ έχουμε ήδη πληρώσει φόρους και εισφορές. Αυτά αποτελούν την κρυφή φορολογία της ιδιωτικοποιημένης κοινωνικής αναπαραγωγής».
*Το Βουλγαρικό παράδειγμα
«Ο δείκτης υποκειμενικής φτώχειας στη χώρα μας είναι μακράν υψηλότερος από της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ιταλίας, που κινούνται κοντά στο 20, και ακόμη πολύ πάνω από τη Βουλγαρία.
Στη Βουλγαρία 1 στους τρείς αισθάνεται φτωχός, ενώ στην Ελλάδα 2 στους 3 μοιράζονται αυτή την αντίληψη, δηλαδή ένα ποσοστό που προσεγγίζει το 70%».
*Η Ελληνική επικράτεια της γενικευμένης δυσαρέσκειας – Έχει εμπεδωθεί διαρκής ανασφάλεια για τον καθημερινό βίο και κυριαρχεί μια κοινωνική παραίτηση
«Στις μετρήσεις το 70% δηλώνει δυσαρεστημένο από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Επίσης, ένα ποσοστό 70 % δηλώνει ότι η χώρα δεν πάει καλά. Υπό αυτή την έννοια, το 1/3 του πληθυσμού δηλώνει ότι ζει αξιοπρεπώς αντίθετα με τα 2/3 που λένε ότι δεν τα βγάζουν πέρα. Έχει εμπεδωθεί μια διαρκής ανασφάλεια για τον καθημερινό βίο. Με την πλειονότητα να φοβάται ότι θα μείνει χωρίς στήριξη και βοήθεια, και τις τιμές στα σούπερ μάρκετ να αυξάνονται ιλιγγιωδώς εδώ σε σύγκριση με άλλες χώρες. Φοβόμαστε δηλαδή πως αύριο ενδέχεται να ζουμε χειρότερα χωρίς κανείς να βρεθεί να μας προστατεύσει. Υπάρχει κοινωνική παρίτηση ότι τα πράγματα δεν θα αλλάξουν».
*Η διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων
«Ευρωπαϊκά κονδύλια θα έχουμε στην Ελλάδα και το επόμενο διάστημα, μόνο που θα κατευθυνθούν κυρίως σε αμυντικές δαπάνες. Χωρίς να ξεχνάμε ότι 3% του ΑΕΠ διοχετεύεται στον τομέα της Άμυνας. Κάποιες από αυτές τις δαπάνες θα τονώσουν την οικονομία μας και θα ήταν καλό να δημιουργηθούν καλύτερες και πιο υγιείς επιχειρήσεις με καλoύς μισθούς για τους εργαζόμενους».
