«Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών- Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού», είναι ο πλήρης τίτλος του κόμματος της κυρίας Καρυστιανού, με το ονοματεπώνυμό της ως trademark, κάτι που δεν θυμάμαι να έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση και δώθε, σε «σοβαρά», εντός ή εκτός εισαγωγικών, κόμματα, να βάζει δηλαδή ο ιδρυτής το όνομά του στον τίτλο του κόμματος. Δεν υπήρξε ποτέ, ας πούμε, «Νέα Δημοκρατία – Κωνσταντίνος Καραμανλής», ή «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα – Ανδρέας Παπανδρέου», για παράδειγμα. Και, λέω τώρα εγώ ο προβοκάτορας, για φανταστείτε τί θα γίνει αν αύριο – μεθαύριο αποχωρήσει η κυρία Καρυστιανού από την προεδρία του κόμματός της, πώς θα λέγεται αυτό τότε;

Τέλος πάντων, ο καθείς και η κάθεμία έχει το απόλυτο δικαίωμα εκ του συντάγματος να ιδρύσει ένα κόμμα, όσο προσωποπαγές και όσο ασαφές και νεφελώδες περί των προγραμματικών του θέσεων και να είναι αυτό, ακόμα κι αν δεν ξεκαθαρίζει επακριβώς τι θα κάνει με την Υγεία, την Παιδεία, την Οικονομία, την Εργασία, την Πρόνοια, την Εξωτερική Πολτική, εάν εκλεγεί. Κάθε ένας και κάθεμία έχει δικαίωμα να δημιουργήσει και να ηγηθεί ενός κόμματος, όσο ηθικοπλαστικό, και ακόμα χειρότερα, όσο ηθικιστικό κι αν είν’ αυτό, που το μόνο σαφώς δεδηλωμένο χαρακτηριστικό του είναι η καταγγελία της διαφθοράς.

Ελπίδα, λοιπόν. Η αίσθηση ότι θα υπάρξουν θετικές και επιθυμητές εξελίξεις, η προσδοκία ευχάριστων γεγονότων, όπως ορίζει τη λέξη το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, από το αρχαίο ρήμα «έλπομαι», που σημαίνει «αναμένω, ελπίζω», με προέλευση από τη ρίζα *wel, δηλαδή «θέλω», «εκλέγω» – ωπ, εδώ είμαστε. Πάντως, ο γερμανός φιλόσοφος Άρτουρ Σοπενχάουερ είχε πει πως «ελπίδα είναι η σύγχυση ανάμεσα στην επιθυμία για κάτι, και την πιθανότητα να συμβεί». Ο ελληνικός λαός πόσες ελπίδες πολιτικών, που ήθελαν να εκλεγούν, έχει πληρώσει ακριβά…

Παύλος Μεθενίτης