Το κερασάκι στην τούρτα του τελικού Ολυμπιακός – Ρεάλ ήταν τα μπουνίδια, τα λιμανίσια μπινελίκια και οι απειλές που διημείφθησαν μεταξύ του ανιψιού του Πρωθυπουργού και πρώην Γενικού Γραμματέα του, του κυρίου Γρηγόρη Δημητριάδη από τη μια, και του μεγαλοεπιχειρηματία Βαγγέλη Μαρινάκη από την άλλη.

Όμως, τί ακριβώς σημαίνει «μπινελίκι»; Καταρχάς την συμπεριφορά του μπινέ, δηλαδή του ομοφυλόφιλου (από το τουρκικό «ibne») και κάθε πράξη που τον χαρακτηρίζει, αλλά με την αρνητικότατη έννοια που δίναν οι παλιότεροι στη λέξη. Μπινελίκι είναι επίσης η βρισιά κι η έντονη επίπληξη. Όμως «μπινελίκι» λέμε και τη λιχουδιά, κάτι το νόστιμο, ένα πικάντικο μεζέ, ένα ζαχαρωτό, ακόμα και τα ξηροκάρπια που συνοδεύουν το ποτό. Ηθικόν δίδαγμα: Γενικώς καλό είναι να ελέγχουμε τα νεύρα μας, και από το να αρχίσουμε κάποιον στα χυδαία μπινελίκια, καλύτερα είναι να προσπαθήσουμε να τα βρούμε, παίρνοντας μαζί του ένα ποτό, με τα μπινελίκια του, τα ξηροκάρπια του, ή απλώς να τον κεράσουμε ένα ωραίο γλυκό, ένα μπινελίκι.

Αν το έκαναν αυτό οι δύο άνδρες, ίσως να είχαν αποφευχθεί οι γκροτέσκες εικόνες που είδαμε, με τα αδιανόητα μπινελίκια, τα χαστούκια, τις σκισμένες φανέλες και τα φτυσίματα. Αν δεν έμπαιναν ανάμεσά τους οι εκατέρωθεν φουσκωτοί να τους χωρίσουν, θα δαγκωνε ο ένας τον άλλο.

Η σήψη στην άρχουσα τάξη της χώρας είναι πλέον προϊούσα και ορατή. Και το χειρότερο είναι πως οι ισχυροί δεν έχουν την παραμικρή σκοτούρα να τηρήσουν τα οποιαδήποτε προσχήματα. Και διατί να το κρύψωμεν άλλωστε, εφόσον έχουμε τη δικαιοσύνη να γειώνει τις σκανδαλάρες μας, εφόσον έχουμε τον τύπο να ψιμυθιώνει τις λαμογιές μας, εφόσον έχουμε τους ιδιωτικούς στρατούς των ημετέρων που τρώνε από το χέρι μας, να ψηφίζουν αυτό που πρέπει. Και να μην μας μπινελικώνουν αηδιασμένοι.

Παύλος Μεθενίτης