Τα χρέη της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ, που ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ, δεν πρόκειται να αποπληρωθούν ποτέ, γιατί αφενός η κρατική επιχορήγηση δεν αρκεί για την εξόφλησή τους, και αφετέρου γιατί οι τράπεζες τα έχουν ξεχάσει, καθώς μπήκαν στις ανακεφαλοποιήσεις, δήλωσε τις προάλλες ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης, κι εμένα μου ήρθε να βαρέσω το κεφάλι μου στον τοίχο, επανειλημμένως, μέχρι να εξοικειωθώ με την ιδέα πως αυτά τα δυο τρύπια βαρέλια, επιχρυσώθηκαν με δικά μας έξοδα – κι έχουν κι από πάνω το απύθμενο θράσος να θέλουν να ξανακυβερνήσουν. Αν σκεφτεί κανείς τί ζημιά έχουν κανει στον Έλληνα πολίτη, που οι τράπεζες του βγάζουν το σπίτι στο σφυρί για ένα χρέος των 5000 ευρώ, θα έπρεπε να δημευτούν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία, και οι κατά νόμον υπεύθυνοι των δύο κομμάτων να κάτσουν στο σκαμνί.

Τέλος πάντων, η αρχαία λέξη «χρέος», δηλαδή η οφειλή χρηματικού ποσού, ή η ηθική υποχρέωση, προέρχεται από το ρήμα «χρη», που σημαίνει «πρέπει, είναι ανάγκη, είναι απαραίτητο». Η λέξη χρησιμοποιούνταν αρχικά για να δηλώσει ό,τι είναι αναγκαίο – η λέξη «χρεία», που σημαίνει ανάγκη, είναι ομόρριζη του χρέους. Από τη σημασία του αναγκαίου, το χρέος εξελίχθηκε εννοιολογικά, και έφτασε να σημαίνει το οφειλόμενο, την οφειλή. Από την ίδια ρίζα, το ρήμα «χρη», κατάγεται και ο αχρείος, από το στερητικό άλφα και την χρεία. Η αρχική σημασία του αχρείου, δηλαδή του ελεεινού, του αισχρού, ήταν «άχρηστος»…

Τώρα εσείς περιμένετε κάποιο καλαμπουράκι που να συνδυάζει το «αχρείος», το «άχρηστος» και το «χρέος», ειδικά εκείνων που έχουν το ακαταδίωκτο, που οι νόμοι δεν ισχύουν γι’ αυτούς. Θα σας απογοητεύσω: καλά κάνουν, αφού μπορούν, και αφού είναι ωραίοι. «Οι ωραίοι έχουν χρέη», όπως τραγουδούσε πριν από χρόνια ο Δάντης.

Παύλος Μεθενίτης