Αναποδιά είναι η κακοτυχία, η αντιξοότητα. Επίσης, η δυστροπία, η παραξενιά. Το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας λέει πως είναι η εξέλιξη υποθέσεως ή καταστάσεως αντίθετα προς την προσδοκία ή την επιθυμία κάποιου, αλλά και η ιδιοτροπία του χαρακτήρα, η κακή συμπεριφορά.
Η λέξη παράγεται από το επίθετο ανάποδος, αυτός που βρίσκεται ή κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση – οι Άραβες, για παράδειγμα, γράφουν και διαβάζουν ανάποδα, από τα δεξιά προς τα αριστερά, κάτι που δεν είναι επικίνδυνο, όπως το να οδηγείς ανάποδα σε μονόδρομο, ας πούμε. Ο ανάποδος ( ανα+ποδος, από το «πόδι») είναι επίσης ο αντίξοος, ο στρυφνός, ο ιδιότροπος, ο άβολος.

Η λέξη ντύνει παραστατικά τις εννοιολογικές όψεις της καθημερινής μας στραβοξυλιάς, ή ακόμα και οργής: όταν παίρνουμε ανάποδες (εννοείται στροφές, όπως ένας κινητήρας) σημαίνει πως εξοργιζόμαστε, κάτι που μπορεί ακόμα και να οδηγήσει τους βιαιότερους εξ ημών στη χειροδικία, στο να δώσουν και καμιά ανάποδη, ή (ξ)ανάστροφη, δηλαδή ενα χαστούκι με την πίσω πλευρά της παλάμης. Επίσης, εάν παίρνουμε τα λόγια των άλλων απ’ την ανάποδη, σημαίνει ότι τους παρεγηξούμε, όμως μαθαίνουμε κάθε πλευρά του χαρακτήρα τους, όταν τους γνωρίζουμε απ’ την καλή και την ανάποδη. Όπως και να’ χει, πάντα κάποιοι θα μας βγάλουν την πίστη ανάποδα…

Όμως δεν είναι όλες οι αναποδιές της ιδίας βαρύτητος. Μια συνηθισμένη αναποδιά είναι να σού πέσει ο καφές πάνω στο λάπτοπ, βραχυκυκλώνοντας το σκληρό του δίσκο ακαριαία, με αποτέλεσμα να χάσεις οριστικά ό,τι έγραφες για πέντε ώρες, και Κύριος οίδε πόσα από τα αρχεία και τις φωτογραφίες χρόνων που είχες αποθηκευμένα. Όμως, μια πολύ μεγάλη αναποδιά είναι να διαπιστώνεις τη Δευτέρα, μετά την Κυριακή των εκλογών, πως τίποτα δεν άλλαξε, παρόλα όσα έκανες, ευχήθηκες, υποστήριξες και ψήφισες.

Γι’ αυτό, προσοχή στις αναποδιές που μπορούμε να αποφύγουμε.

Παύλος Μεθενίτης