«Δεν της φαίνεται σωστό να εξηγήσει στην Γκιγερμίνα τη θεωρία της ότι δεν είναι μητέρα αλλά γυναίκα που γέννησε, κι επομένως ούτε γιαγιά, αλλά γυναίκα που γέννησε μια άλλη γυναίκα που γέννησε (σ. 370)».
Η Ινές στο παρελθόν σκότωσε την ερωμένη του άντρα της. Τώρα, 15 χρόνια μετά, αποφυλακίζεται και ανοίγει μια εταιρεία οικολογικών απεντομώσεων. Μοναδική της φίλη και συνεργάτιδα είναι μια πρώην συγκρατούμενή της με το παρατσούκλι Κουλή. Η κοινωνία έχει αλλάξει άρδην. Πέρα από την εξέλιξη της τεχνολογίας και την κυριαρχία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, έχουν ανοίξει και κορυφωθεί όλες οι συζητήσεις για τα γυναικεία θέματα. Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, σύζυγος, μητέρα, νοικοκυρά, εργαζόμενη; Μια πλούσια παραγωγός της τηλεόρασης προτείνει στην Ινές την αγορά δηλητηρίου για να σκοτώσει την ερωμένη του άντρα της. Ένας σημαντικός λόγος την αναγκάζει να δεχτεί.
Το μυστήριο, το σασπένς και η αστυνομική πλοκή λειτουργούν και πάλι ως όχημα στη δικαίως δημοφιλή Αργεντινή συγγραφέα για να εξιστορήσει και να αναλύσει κυρίαρχα κοινωνικά ζητήματα, να αναδείξει διάχυτους προβληματισμούς και ανησυχίες της σύγχρονης πραγματικότητας. Εδώ επιστρέφει στην πρωταγωνίστρια του επιτυχημένου της βιβλίου «Δικιά σου για πάντα» (2006), εναλλάσσει την παραδοσιακή αφήγηση με κομμάτια θεωρητικού φεμινιστικού λόγου, δοσμένου ως χορού τραγωδίας, για να δώσει πρωτίστως μια αιχμηρή μελέτη για τη μητρότητα, τις άπειρες δυσκολίες της, αλλά και το διάχυτο μεγαλείο της.
«Σ’ οποιαδήποτε άλλη υπόθεση κι αν βρεθείς μπλεγμένη, υπάρχει ημερομηνία λήξης, ακύρωσης ή υπαναχώρησης. Μια φιλία τελειώνει, ένα συμβόλαιο λήγει, ένα γιαούρτι χαλάει, μια σχέση διαλύεται. Το λέω ακόμα κι εγώ, που ήμουν από κείνες που πίστευαν ότι ο γάμος κρατάει για πάντα. Πάσχισα να το καταφέρω μ’ ιδρώτα, έκλαψα με μαύρο δάκρυ, μέχρι κι αίμα είχαμε. Όχι δικό μου, αλλά είχαμε. Ο γάμος έχει πάντα ημερομηνία λήξης, μολονότι δεν αναγράφεται στη συσκευασία, ακόμα κι αν τα συμβαλλόμενα μέρη συνεχίζουν να ζουν κάτω απ’ την ίδια στέγη μέχρι ο θάνατος να τα χωρίσει. Αν το ξέραμε από την αρχή, αν μας προειδοποιούσαν ότι το παρόν συμβόλαιο κοινωνικής συμβίωσης λήγει την τάδε ημερομηνία, θα καταλαβαίναμε ότι δεν είναι θέμα αγάπης ή προσπάθειας και θα υποφέραμε λιγότερο. Η μητρότητα, αντιθέτως, πότε τελειώνει; Δεν έχεις δικαίωμα πρόωρης συνταξιοδότησης; Είναι εξουθενωτικό. Ακόμα περισσότερο αν ανατρέφεις ένα κορίτσι που μόλις μεγαλώσει συνειδητοποιείς πως δεν έχει καμία σχέση μ’ εσένα. Κοιτάς το πρόσωπό της και, παρότι σου μοιάζει, βλέπεις καθαρά το νερό και το λάδι. Παρά τη μεταξύ μας απόσταση, δεν θα ’θελα να μάθει η Λάουρα ότι έδωσα το πρόσωπό της στη μύγα του αποχωρητηρίου. Ποιος ο λόγος να προσθέτουμε κι άλλες παρεξηγήσεις (σσ. 180-181)».
Το μυθιστόρημα της Κλαούδια Πινιέιρο «Ο Χρόνος των Μυγών» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Carnivora σε μετάφραση Ασπασίας Καμπύλη και Χριστίνας Φιλήμονος.
Κώστας Μοστράτος
