Οι λάτρεις των μακαρονιών χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στους ιταλότροπους και τους ελληνοπρεπείς. Ο πρώτοι τρώνε τα ζυμαρικά τους «αλντέντε», που σημαίνει «στο δόντι», δηλαδή μισοβρασμένα, στην πραγματικότητα άβραστα, σύμφωνα με την εκτίμηση των δεύτερων.Αυτοί, οι οπαδοί της ελληνικής μακαρονάδας, λένε για τους πρώτους πως πλησιάζουν τα ζυμαρικά σε βραστό νερό, τα συστήνουν στο ζέον ύδωρ, και μετά τα σερβίρουν.

Απ’ την άλλη, οι ιταλόφιλοι επικρίνουν τους εγχωρίους λάτρεις των μακαρονιών πως τα τρώνε σχεδόν λιωμένα, τόσο βρασμένα, ώστε πλησιάζουν στην αρχική τους πρώτη ύλη, την πάστα. Πράγματι, κάποιοι ακραίοι οπαδοί της ελληνικής, πατροπαράδοτης καλοβρασμένης μακαρονάδας, λένε, σχεδόν αστειευόμενοι, πως «εάν τα μακαρόνια διατηρούν το σχήμα τους, είναι άβραστα»! Τέλος πάντων, σε όποια σχολή και αν ανήκετε, θα ήθελα να σας πληροφορήσω πως η παγκοσμίως γνωστή ιταλική λέξη «pasta», που σημαίνει τα ζυμαρικά γενικώς, είναι ένα ακόμα αντιδάνειο!

Ναι, σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, η λατινική λέξη «pasta» προέρχεται από την ελληνική «πάστη», με ήτα, που σημαίνει «σάλτσα ανακατεμένη με αλεύρι», «ζύμη».

Αυτή η πάστη είναι ουσιαστικοποιημένο θηλυκό του επιθέτου «παστός», που σημαίνει «αλατισμένος», «συντηρημένος σε άλμη», από το ρήμα «πάσσω», δηλαδή «πασπαλίζω, ραίνω». Όπως καταλαβαίνετε, και σ’ αυτή την περίπτωση η Ελλάς έχει μεγαλουργήσει, μιας και εκτός από τη δημοκρατία, το θέατρο και τη φιλοσοφία, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έχουν και την ετυμολογική πατρότητα της ζύμης, που σφετερίσθηκαν οι Ιταλοί ως «pasta».Τώρα, αυτή την πληροφορία μπορείτε βέβαια να τη χρησιμοποιήσετε κατά το δοκούν στις μεταξύ σας έριδες, όσον αφορά το χρόνο που πρέπει να βράζεται η πάστα, δηλαδή τα ζυμαρικά. Που δεν πρέπει να είναι τραγανιστά, σαν κριτσίνια, αλλά ούτε και να τα αλείφεις στο ψωμί, σαν βούτυρο, κατά τη γνώμη μου