«Γράφω το όνομά μου με γιώτα, επειδή το ήτα με παχαίνει», είχε πει κάποτε ο Μάνος Χατζιδάκις, αστειευόμενος με τον καημό των χοντρών ανθρώπων να αδυνατίσουν, εάν βέβαια δίνουν σημασία στο τί λέει ο κόσμος. Κι αυτό που λέει, είναι να είμαστε αδύνατοι, στεγνοί, κι αποβουτυρωμένοι. Και μέχρι να γίνουμε light με μηδέν λιπαρά, οφείλουμε να ντρεπόμαστε για ό,τι είμαστε, για το ίδιο μας το σώμα.

Ειδικά τώρα, στις παραλίες, όπου είμαστε υποχρεωμένοι να το επιδείξουμε. Σήμερα, με τις κοκκαλιάρες συλφίδες να περιφέρουν τη νευρική ανορεξία τους στις πασαρέλες, προβάλλοντας το ιδανικό της αποσκελετωμένης κομψότητας, δεν είναι σωστό να είσαι χοντρός, ή χοντρή. Όλη αυτή η απαξίωση, αυτό το σηκωμένο φρύδι και το υψωμένο δάχτυλο προς τους παχείς ανθρώπους, όλη αυτή η προσβλητική συγκατάβαση, φυσικά αντανακλάται και στη γλώσσα.Ο «χονδρός» που αρχικά αναφερόταν σε τριμμένους κόκκους σταριού, προέρχεται από την αρχαία λέξη «χρονδρός».

Σήμερα, «χοντρό» λέμε αυτόν που έχει μεγάλο όγκο, βάρος ή πυκνότητα, τον βραχνό, αυτόν που έχει μπάσα φωνή, που χαρακτηρίζεται από έλλειψη καλών τρόπων, αυτόν που κάνει χοντράδες, που λέει χοντρά αστεία, τον αγροίκο, τον άξεστο, τον χυδαίο. Ο παχύσαρκος άνθρωπος σήμερα σήμερα βάλλεται πανταχόθεν. Σαν να μην έφτανε ο ηθικός πόλεμος που τού κάνουν οι δικτάτορες της εικόνας στα Μέσα Επικοινωνίας, έρχονται και οι γιατροί να κατακεραυνώσουν την παχυσαρκία, όχι γιατί τους έπιασε ο πόνος για τους χοντρούς, αλλά επειδή αυτοί απορροφούν πόρους από την υγειονομική περίθαλψη.

Το να είσαι παχύς σήμερα είναι μια αντικοινωνική πράξη. Το μόνο που μένει είναι να θεσπιστεί Αστυνομία Βάρους, για να κάνει πογκρόμ στους παχουλούς, καθώς αυτοί φταίνε για όλα. Τότε η έκφραση «τα πάχη μου, τα κάλλη μου», που έλεγαν παλιά οι απενοχοποιημένες χοντρούλες, θα είναι ένα επαναστατικό γκράφιτι, γραμμένο με κόκκινη μπογιά στους τοίχους της πόλης