Σήμερα είναι η γιορτή των αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Να πούμε πως ο Απόστολος Πέτρος, ο μαθητής του Ιησού Χριστού, θεωρείται από τους Ρωμαιοκαθολικούς ως ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Ρώμης. Θα θυμάστε, υποθέτω, τον θυρεό του πάπα, με την παπική τιάρα και τα δυο κλειδιά που συμβολίζουν την εξουσία που δόθηκε, υποτίθεται, από τον Ιησού στον Πέτρο για να διοικεί την εκκλησία, να κλειδώνει και να ξεκλειδώνει την πόρτα του Παραδείσου… Το κύριο όνομα «Πέτρος» προέρχεται από την αρχαία λέξη «πέτρος», δηλαδή «λίθος, πέτρα», με αλλαγή γένους.

Στην Καινή Διαθήκη το όνομα εμφανίζεται σαν μετάφραση του αραμαϊκού όρου «Cepha», που σημαίνει ακριβώς «πέτρα, βράχος». Στο ευαγγέλιο του Ιωάννη αναφέρεται : «συ ει Σίμων ο υιός Ιωάννου. Συ κληθήση Κηφάς, ο ερμηνεύεται Πέτρος». Όπως ο Σίμων ονομάστηκε Πέτρος, έτσι και ο Σαούλ ονομάστηκε Παύλος. Στα χρόνια του Χριστού, ήταν συνήθεια των Ιουδαίων της Διασποράς να λαμβάνουν και ένα λατινικό ή ελληνικό όνομα, σχετικό με το παραδοσιακό δικό τους.

Το όνομα «Παύλος» προέρχεται από το λατινικό «Paulus», που σημαίνει «μικρός», ένα επίθετο που συνόδευε ως παρωνύμιο ορισμένα ρωμαϊκά, κυρίως, ονόματα. Το «Paulus» είναι το ρωμαϊκό αντίστοιχο του «Junior»… Τώρα, η παύλα ουδεμία σχέση έχει με τον Παύλο, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό: είναι ένα σημείο στίξης και συμβολίζεται με μια γραμμούλα. Εάν συνοδεύεται και από την τελεία, τότε παραπέμπει, ως σχήμα λόγου, στον οριστικό, τελεσίδικο τερματισμό. «Παύλα» σημαίνει «παύση, διακοπή», και αυτό είναι λογικό, μιας και παράγεται από το ρήμα «παύω». Αυτό που δεν είναι λογικό, και που με προσβάλλει προσωπικώς, είναι ότι κάποιοι αδαείς επιμένουν να συσχετίζουν ετυμολογικώς την παύλα με τον Παύλο.

Έτσι λοιπόν, δράττομαι της ευκαιρίας για να βάλω τελεία και παύλα σ’ αυτή την παρανόηση