«Δεν ήταν παιχνίδι ούτε ρούχο. Μια γραφομηχανή είχα ζητήσει, κι εκείνη μου πήραν χωρίς να με πολυρωτήσουν σε τι ακριβώς θα μου χρησίμευε στα εννιά μου. Μάρκας Adler, κίτρινη, με μαύρα πλήκτρα και με μοντέρνα, κάπως τετραγωνισμένη, γραμματοσειρά. Γιατί την ήθελα τόσο; (σ. 211)».
Ένα πρώτο ραντεβού σε περιοδεύον τσίρκο και η γέννηση ενός παιδιού την ίδια ακριβώς ημέρα 9 χρόνια αργότερα. Παππούδες που αγωνίζονται για τα ιδανικά της Αριστεράς, ηττημένοι μαχητές. Μια Ελλάδα που συνεχώς ταλανίζεται, αλλά περνάει και όμορφες στιγμές. Μια πόλη που διαρκώς μεταβάλλεται, οι κάτοικοι του κέντρου να φεύγουν για τα προάστια, οι περιοχές να αλλάζουν. Μουσικές, ταινίες και θεατρικές παραστάσεις να γίνονται μεγάλες επιτυχίες, να εμπνέουν και να συζητιούνται. Και στο κέντρο όλων αυτών ένας πιτσιρικάς να παρατηρεί έκθαμβος, να ενθουσιάζεται, να βιώνει τραγωδίες, να καταγράφει στη μνήμη του όλα όσα αργότερα θα γίνουν αντικείμενο της πένας του.
Ο Χρήστος Χωμενίδης «βουτάει» στα πρώτα χρόνια της ζωής του, μετά τα γεγονότα της πολυβραβευμένης «Νίκης» του, μελετά την Αθήνα και τους ανθρώπους της, τις συγκρούσεις, αλλά και τις χαρούμενες στιγμές από το 1966 μέχρι το 1979, τη χρονιά που σημαδεύεται από τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του. Ακολουθεί ως μότο να αντιμετωπίζεις τη ζωή με γενναιότητα, ό,τι και να σου φέρει αυτή, και υιοθετεί την παιδική ματιά για να αφουγκραστεί και να εντυπώσει όλα τα θαυμαστά περιστατικά σ’ ένα βιβλίο αστείο, συγκινητικό, χαρούμενο, τραγικό, με μία λέξη πραγματικό.
«Ο Γιάννης Καραμάνος, ο άντρας της θείας σου της Φωφώς, έγινε υπουργός στην κυβέρνηση των Γερμανών. Των Γερμανών που διέταξαν να εκτελεστεί ο πατέρας μου. Θα έπρεπε άρα εγώ τον Καραμάνο να τον μισώ. Δεν είναι έτσι; Δεν είναι. Για να κρίνεις τον άλλον, πρέπει να μπεις στη θέση του. Να δεις τον κόσμο με τα δικά του μάτια. Όχι για να τον αθωώσεις, μα για να τον καταλάβεις. Αυτό να το θυμάσαι, σε παρακαλώ… (σ. 124)».
Το «Δεκατρία» του Χρήστου Χωμενίδη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Κώστας Μοστράτος
