Το επιστημονικό του όνομα είναι Lagocephalus sceleratus. Είναι επίσης γνωστός και ως «γκοθρόνα», «κρις φις» και «ποικιφρίνος». Ο λόγος για τον διαβόητο λαγοκέφαλο, που κάποιοι τον μπερδεύουν με τα ψάρια – φούσκες, τα γνωστά «φουσέκια», που φουσκώνουν όταν απειλούνται. Ο λαγοκέφαλος, λέει η Γουικιπίντια, είναι στη κορυφή της τροφικής αλυσίδας – αυτό σημαίνει πως ουσιαστικά δεν έχει φυσικούς εχθρούς, εκτός ίσως από την χελώνα καρέτα – καρέτα, και βέβαια από τον άνθρωπο, δηλαδή απ’ όλους εμάς, που έχουμε φρικάρει για τα καλά με την παρουσία του στα νερά μας. Τόσο πολύ, που το Υπουργείο τον έχει επικηρύξει προς 5,33 ευρώ το κιλό.
Όντως, είναι επικίνδυνος για τους ανθρώπους. Ο λαγοκέφαλος, ένα ψάρι του Ινδικού και του Ειρηνικού, που από το 2003 ήρθε στο Αιγαίο, μεταναστεύοντας από την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της διώρυγας του Σουέζ, περιέχει σε ορισμένα μέρη στου σώματός του την ισχυρή νευροτοξίνη «τετραδοτοξίνη», η οποία, αν καταναλωθεί, μπορεί να επιφέρει αναπνευστικές διαταραχές, ανεπάρκεια του κυκλοφορικού συστήματος, μυϊκή παράλυση, ακόμη και το θάνατο. Σημειωτέον, πως η τετραδοτοξίνη δεν καταστρέφεται με το μαγείρεμα του ψαριού, ενώ δεν υπάρχει γνωστό αντίδοτο γι’ αυτήν. Επίσης, ο αδηφάγος λαγοκέφαλος είναι και ορεξάτος – τρώει με βουλιμία τα ψάρια των θαλασσών μας, ενώ καταστρέφει τα δίχτυα των ψαράδων.
Λοιπόν για να ανακεφαλαιώσουμε: μιλάμε για μια μορφή ζωής εντελώς άχρηστη και επικίνδυνη, που καταναλώνει αβέρτα πόρους πολύτιμους για το κοινωνικό σύνολο, ενώ αυξάνεται και πληθύνεται ανεξέλεγκτα, δείχνοντας μια πρωτοφανή προσαρμοστικότητα στις δυσκολίες και αντοχή στα μέτρα που λαμβάνουμε εναντίον της, με σχεδόν κανένα φυσικό εχθρό, παραμένουσα, ό,τι κι αν κάνουμε, στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.
Κάτι μου θυμίζει αυτό το προφίλ, αλλά δεν θα σας πω ποια δηλητηριώδη παράσιτα της κοινωνίας έχω στο μυαλό μου, που δαγκώνουν ότι μπορούν, φουσκωμένα από έπαρση και αλαζονεία.
Παύλος Μεθενίτης
