Κάποιοι συναρτούν την τιμή, την ευθιξία, την ακεραιότητα και το θάρρος με το παντελόνι, δηλαδή το κατεξοχήν χαρακτηριστικό ένδυμα του ανδρός, ο οποίος διακρίνεται για τις ανωτέρω αρετές, λες κι η φούστα, ή, ξέρω ‘γω, το στρινγκ, τις αποκλείει.
Ακόμα και κάποιοι κοινοβουλευτικοί, εκφράζοντας μια ευρέως διαδεδομένη και υπερκομματική πατριαρχική αντίληψη που διαπερνά καθέτως τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, αμφισβητούν ο ένας τα παντελόνια του άλλου, ως σήματα κατατεθέντα της αρρενωπής τους υπόστασης. Γι’ αυτούς, οι άνθρωποι χωρίζονται χοντρικά σε τρεις κατηγορίες: στους έντιμους άντρες που φοράνε παντελόνια, στους «ψευτόμαγκες» που τα ντροπιάζουν, και στoυς υπόλοιπους: στις γυναίκες, και τα μη δυαδικά και τα λετζιμπιτικιού άτομα, που προφανώς δεν είναι δυνατόν να έχουν την οποιαδήποτε τιμή, ευθιξία, ακεραιότητα και θάρρος, εφόσον δεν «φοράνε παντελόνια». Το αστείο είναι πως σύμφωνα με ένα αρχαίο μύθο, το παντελόνι το εφηύρε η Μήδεια από την Κολχίδα, μια περιοχή όπου γενικώς υπήρχαν Αμαζόνες, δηλαδή ελεύθερες γυναίκες, καβαλάρισσες, που χρειάζονταν ένα ρούχο βολικό για ιππασία…
Το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσα λέει πως το παντελόνι, το ανδρικό, αλλά και γυναικείο ένδυμα, που περιβάλλει καθένα από τα σκέλη χωριστά και το κάτω μέρος του κορμού μέχρι τη μέση, προέρχεται από το ιταλικό «pantaloni», από το κύριο όνομα Pantalone, μίας από τις φιγούρες της Κομέντια ντελ άρτε, της λαϊκής ιταλικής αυτοσχεδιαστικής κωμωδίας του 17ου αιώνα. Το όνομα αυτού του ήρωα, του Πανταλόνε, που φορούσε μακριές και φαρδιές περισκελίδες, προέρχεται από το παλαιότερο Pantaleone, από το αρχαίο ελληνικό «Πανταλέων», πάντα+λέων, αυτός δηλαδή που είναι πάντοτε λιοντάρι, γενναίος…
Δεν είναι ξεκαρδιστικές οι ετυμολογικές συμπαραδηλώσεις; Οι παντελονάτοι θέλουν να παρουσιάζονται πάντα ως λέοντες, γενναία λιοντάρια, Πανταλέοντες, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο παρά Πανταλόνε, αστείες φιγούρες μιας παρωχημένης κωμωδίας.
Παύλος Μεθενίτης
