Μια από τις πιο σημαντικές λέξεις στη γλώσσα μας, είναι η λέξη «παιδί», από το αρχαίο «παιδίον», το υποκοριστικό του «παις».

Το παιδί είναι το μικρής ηλικίας άτομο, αυτό που βρίσκεται μεταξύ βρεφικής και εφηβικής ηλικίας. Λέμε πως αυτός είναι «παιδί πράμα» εννοώντας πως δεν έχει φτάσει στο νόμιμο όριο της ενηλικίωσης, ή στην απαιτούμενη ωριμότητα. Αυτή η έκφραση είναι ανησυχητικά παραστατική: συχνά, κι από πολλούς, τα παιδιά αντιμετωπίζονται σαν πράγματα. Δεν είναι λίγοι οι γονείς ή οι κηδεμόνες, που αντί να προσφέρουν, ως ώφειλαν, στα παιδιά τους φροντίδα, προστασία και αγάπη, τα κακοποιούν, τα εκμεταλλεύονται, ή τα εγκαταλείπουν στη τύχη τους.

Τα αζήτητα παιδιά είναι η μεγάλη ντροπή της κοινωνίας. Επειδή όμως η τεκνοθεσία είναι μια τόσο σοβαρή υπόθεση, δεν υπάρχει λόγος να την κάνουμε δυσκολότερη, βαρύνοντάς την με όλες τις ηθικές μας αγκυλώσεις. Ένα ζευγάρι ομοφύλων, που είναι τίμιοι άνθρωποι, που λαχταρούν να μεγαλώσουν ένα παιδί, που έχουν αγάπη να του δώσουν εκτός από την οικονομική ασφάλεια, είναι απείρως καλύτερη τύχη για ένα ορφανό ή έκθετο παιδί από το ορφανοτροφείο, όσο καλό κι αν είναι αυτό. Και εάν φαίνεται σε κάποιους «αφύσικο και ανώμαλο» ένα παιδί να ανατρέφεται από δυο μαμάδες ή από δυο μπαμπάδες, να θυμίσω πως τα ειδεχθέστερα των εγκλημάτων έχουν διαπραχθεί από ανθρώπους που μεγάλωσαν σε μια συμβατική, ίσως και θεοφοβούμενη οικογένεια.

Κάθε παιδί είναι αθώο, μόνο και μόνο επειδή είναι ακόμα παιδί. Όταν μεγαλώσει, θα γίνει ένας ακόμα ενήλικος, που όπως όλοι μας, για κάτι θα ενέχεται… Ίσως η μόνη λύτρωση απο τις αμαρτίες μας, είναι να προστατεύσουμε όσο και όπως μπορούμε αυτή την αγνότητα των παιδιών. Εάν ο κόσμος μας έχει την παραμικρή ελπίδα, αυτή, εξ ορισμού, μπορεί να προκύψει μόνο από τα παιδιά, από τις ερχόμενες ευκαιρίες να γίνει καλύτερος ο κόσμος μας.

Παύλος Μεθενίτης