«Όσο αδρανής κι αν είναι η ζωή, θα έχω για πάντα αυτές τις στιγμές διαύγειας να μου υπενθυμίζουν πως κάποτε υπήρξα, κάποτε ήμουν κάτι, κάποτε ήμουν κάποιος, κάποτε ήμουν εγώ, δεν έχω πεθάνει πριν καν ζήσω. Είμαι εγώ το Άλογο, εγώ ο δρόμος και ολόκληρος ο μεγαλειώδης φλεγόμενος γαμοουρανός (σ. 27)».
Ο εικοσιτριάχρονος ανώνυμος ήρωας και αφηγητής ζει με τη μητέρα και τη γιαγιά του σ’ ένα απομακρυσμένο χωριό της ελληνικής επαρχίας. Βρισκόμαστε στο 2001, όταν οι συμβάσεις και τα επιβεβλημένα πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς και αρρενωπότητας καλά κρατούν. Μοναδική παρηγοριά και συντροφιά για τον πρωταγωνιστή είναι ο Ν., ο καλύτερος του φίλος, πιστός σύντροφος και αρχηγός της συμμορίας των «Αλόγων». Σ’ αυτήν κάθε νεαρός, που κλείνει τα 15 του χρόνια και σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να γίνει μέλος, να αποκτήσει ένα δίτροχο πάση θυσία και να συμμετέχει στις νυχτερινές επιδρομές. Η παρέα παρέχει ένα αίσθημα ελευθερίας και ξενοιασιάς, παρόμοιο με αυτό του ξέφρενου καλπασμού, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να γίνει και η πιο σκληρή φυλακή. Η ποίηση και ο έρωτας δύσκολα χωρούν σ’ αυτό το αφιλόξενο σκηνικό.
Ο Ορέστης Φιωτάκης στο δεύτερο βιβλίο του, μετά τη νουβέλα «Αθήνα/Επιστροφή: Μια αποτύπωση της τελευταίας ημέρας του αιωνόβιου εξερευνητή», εξορμά στην ελληνική επαρχία για να αφηγηθεί την καταδικασμένη ιστορία δύο νέων που αναγκάζονται να ζήσουν σ’ ένα αγκυλωμένο, ασφυκτικό περιβάλλον, εκεί όπου πρέπει να μιλούν και να δρουν με συγκεκριμένο τρόπο. Ο αφηγητής -αναξιόπιστος, καθώς από την αρχή μας προτρέπει να μην τον εμπιστευόμαστε σ’ αυτά που μας λέει- προσπαθεί να βρει τον εαυτό του σ’ έναν κόσμο όπου ο μεγάλος εχθρός δεν είναι ο εαυτός μας, αλλά οι άλλοι, έτοιμοι να κατασπαράξουν κάθε φορά όποιον αδύναμο βρεθεί μπροστά τους.
«Δεν μπορώ να καταλάβω με σαφήνεια τι ακριβώς σχέση έχουμε με τον Ν. Γενικά, μου κάνει καλό να μην το πολυσκέφτομαι, να αποφεύγω να την προσδιορίσω, να αποδέχομαι την κατάσταση όπως είναι χωρίς να με νοιάζει τι ακριβώς είναι. Γι’ αυτό αποδιώχνω κάθε σκέψη που μπορεί να με ταράξει. Μένω μόνο σε αυτό: ο Ν. είναι ο καλύτερος μου φίλος, ο μόνος άνθρωπος που μου έχει μείνει, ο μόνος που με καταλαβαίνει. Οτιδήποτε άλλο δεν έχει σημασία. Οτιδήποτε άλλο το έχω σκοτώσει και το έχω πετάξει βαθιά μέσα στους λάκκους του μυαλού μου. Μα τώρα δεν μπορώ να αντισταθώ στην παρόρμηση να αγγίξω τα χείλη του, και αυτό κάνω (σ. 91)».
Τα «Άλογα» του Ορέστη Φιωτάκη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη.
Κώστας Μοστράτος
