Με αφορμή την επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες στην Κύπρο και τις εξελίξεις που δρομολογούνται στο Κυπριακό, ο δήμαρχος Αμμοχώστου, Σίμος Ιωάννου, μίλησε στον Αθήνα 984 και στον Γιώργο Αποστολίδη, σχολιάζοντας τις προοπτικές επανέναρξης των συνομιλιών, τις προσδοκίες των εκτοπισμένων κατοίκων της πόλης και τη σημασία της διεθνούς κινητοποίησης για την εξεύρεση βιώσιμης λύσης.
«Δεν περιμένω κάτι θεαματικό. Εκτιμώ ότι ο Γενικός Γραμματέας κάνει μία τελευταία προσπάθεια λίγους μήνες πριν από τη λήξη της θητείας του προκειμένου να πείσει κυρίως την τουρκική πλευρά να προσέλθει σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις και σε νέα πενταμερή διάσκεψη», εκτίμησε.
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι ο ΟΗΕ οφείλει να διαφυλάξει το κύρος των αποφάσεών του.
«Πάνω απ’ όλα πρέπει να είναι θεματοφύλακας των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας. Αν δεν εφαρμόζονται τα ψηφίσματα για την Αμμόχωστο, πώς μπορούμε να μιλάμε για νέα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης; Πρώτα εφαρμόζονται οι αποφάσεις και μετά προχωρούμε στα ΜΟΕ», τόνισε.
Ερωτηθείς για δημοσίευμα που έκανε λόγο για ενδεχόμενη αντικατάσταση της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ από δύναμη του ΝΑΤΟ, ο κ. Ιωάννου απάντησε: «Δεν είναι τόσο εύκολο να έρθει το ΝΑΤΟ στην Κύπρο. Για πολλούς Κυπρίους υπάρχει η πεποίθηση ότι το ΝΑΤΟ δεν εμπόδισε την τουρκική εισβολή του 1974. Θα ήταν πολύ δύσκολο να γίνει αποδεκτό από την κυπριακή κοινωνία. Διαφορετικό είναι να συμμετέχουν ευρωπαϊκές χώρες που είναι και μέλη του ΝΑΤΟ ως εγγυήτριες δυνάμεις και διαφορετικό να έχει παρουσία το ίδιο το ΝΑΤΟ ως οργανισμός».
Σύμφωνα με τον δήμαρχο Αμμοχώστου, χωρίς συνολική λύση του Κυπριακού, η προοπτική οποιασδήποτε τέτοιας αλλαγής παραμένει εξαιρετικά δύσκολη.
«Έζησα την εισβολή ως 19χρονος στρατιώτης»
«Στα γεγονότα του 1974, ήμουν 19 ετών, κληρωτός στρατιώτης και υπηρετούσα στη Χερσόνησο της Καρπασίας. Μετά την οπισθοχώρηση βρεθήκαμε στα υψώματα της Αθηένου, όπου κρατήσαμε τη γραμμή για να μην προχωρήσουν οι τουρκικές δυνάμεις προς τη Λάρνακα».
«Οι γονείς μου πέθαναν με το όνειρο της επιστροφής στην Αμμόχωστο»
«Οι κάτοικοι της Αμμοχώστου εγκατέλειψαν τα σπίτια τους μέσα σε λίγες ώρες φορώντας μόνο ό,τι είχαν επάνω τους, ακόμη και με σαγιονάρες και ένα πρόχειρο ρούχο. Πίστευαν ότι θα επέστρεφαν σε λίγες ημέρες και πέρασε πάνω από μισός αιώνας. Μεταξύ αυτών, οι γονείς μου και τα αδέρφια μου. Οι γονείς μου έφυγαν από τη ζωή με το παράπονο ότι δεν επέστρεψαν ποτέ στην Αμμόχωστο. Ακόμη και την τελευταία ημέρα πριν φύγουν από τη ζωή ήθελαν να γυρίσουν πίσω. Από το αγγλοκαναδικό σχέδιο του 1978 μέχρι σήμερα , οι Αμμοχωστιανοί συνεχίζουν να ελπίζουν στην επιστροφή. Πάντα ετοιμάζαμε τις βαλίτσες μας για να επιστρέψουμε και πάντοτε η Αμμόχωστος πλήρωνε το τίμημα».
«Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ δεν εφαρμόστηκαν ποτέ»
«Τα ψηφίσματα 550 και 789 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ προβλέπουν την επιστροφή της περίκλειστης πόλης στους νόμιμους κατοίκους της υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Οι Τούρκοι όχι μόνο δεν εφάρμοσαν τα ψηφίσματα, αλλά τα τελευταία έξι με επτά χρόνια προχωρούν στον εποικισμό της περιοχής, ανοίγουν δρόμους και παραλίες και προωθούν αυτό που αποκαλούμε ”σκοτεινό τουρισμό”. Επιτρέπουν στους επισκέπτες να περιηγούνται σε μια πόλη-φάντασμα, η οποία παραμένει έρημη εδώ και 52 χρόνια».
