Πενήντα δύο χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το ”μαύρο” καλοκαίρι του 1974 και οι πληγές της κυπριακής τραγωδίας παραμένουν ανοιχτές. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και η τουρκική εισβολή που ακολούθησε άλλαξαν για πάντα τον χάρτη και τη ζωή της Κύπρου. Η Κερύνεια βρέθηκε στο επίκεντρο των πρώτων ημερών της εισβολής, ενώ τον Αύγουστο, με τη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων, ακολούθησε η κατάληψη της Αμμοχώστου.
Ο Δήμαρχος Κερύνειας, Ιωσήφ Βιολάρης, μιλώντας στον Γιώργο Αποστολίδη, μοιράστηκε με τους ακροατές του Αθήνα 984, μνήμες από εκείνες τις ημέρες , τις στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή του και τη ζωή χιλιάδων Κερυνιωτών.
«Χιλιάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς ενώ για εκατοντάδες οικογένειες η τραγωδία συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την αγωνία και την αναμονή για την τύχη των αγνοουμένων τους», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Τα αεροπλάνα πηγαινοέρχονταν από πάνω μας»
«Οι δημότες μας είναι διασκορπισμένοι σε όλη την Κύπρο, στην Αθήνα και σε ολόκληρο τον κόσμο. Πενήντα δύο χρόνια μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή. Στις 22 Ιουλίου είχε ουσιαστικά πέσει η πόλη. Από τις 15 Ιουλίου, όταν έγινε το πραξικόπημα, είχε ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση. Στις 20 Ιουλίου, στις 5 το πρωί, άρχισαν να πέφτουν οι βόμβες. Τότε ήμουν στην Κερύνεια, τελειόφοιτος Λυκείου. Κάποια στιγμή αναγκαστήκαμε να φύγουμε από την πόλη, το βράδυ της 20η Ιουλίου. Πήγαμε σε ένα γειτονικό χωριό, σε έναν φίλο του πατέρα μου. Διανυκτερεύσαμε κάτω από τις λεμονιές του γιατί φοβόμασταν να μείνουμε στο σπίτι. Τα αεροπλάνα πηγαινοέρχονταν από πάνω μας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μετά τα μεσάνυχτα της επόμενης ημέρας, για να μη μας δει κανείς, φύγαμε για τη Λευκωσία»
«Από την Κερύνεια στην Αμμόχωστο»
«Η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, τον Αύγουστο του 1974, έφερε και την απώλεια της Αμμοχώστου. Το άσχημο είναι ότι πολλοί Κερυνιώτες και συνεπαρχιώτες είχαν πάει στην Αμμόχωστο γιατί είχαν φίλους και συγγενείς για να μείνουν. Εκεί τους βρήκε η δεύτερη εισβολή. Από εκεί ξαναέφυγαν για άλλους προορισμούς, στη Λάρνακα, στη Λεμεσό, στη Λευκωσία».
«Το δράμα των αγνοουμένων»
«Πενήντα δύο χρόνια μετά, οικογένειες έχουν νεκρούς αλλά και αγνοουμένους, των οποίων η τύχη ποτέ δεν διακριβώθηκε. Αυτό είναι ένα δράμα για τις οικογένειες γιατί τους περιμένουν ή τουλάχιστον θέλουν να μάθουν τι έγιναν οι άνθρωποί τους. Έχω παρευρεθεί σε πολλές κηδείες αγνοουμένων που βρέθηκαν με διαδικασία ταυτοποίησης μέσω DNA μετά από 50 ή 51 χρόνια. Και βλέπεις τα αδέλφια τους – γιατί οι γονείς έχουν φύγει από τη ζωή- να κηδεύουν τον δικό τους άνθρωπο και να νιώθουν ότι εκείνη την ημέρα έχασαν ξανά τον αδελφό τους».
«Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που περιμένουν να μάθουν την τύχη των δικών τους»
.
«Ήταν σπουδαίο το έργο που έγινε από το Ινστιτούτο Γενετικής στην Κύπρο. Για δεκαετίες συλλέχθηκε γενετικό υλικό από όσους γονείς ήταν εν ζωή αλλά και από αδέλφια προκειμένου να μη χαθεί αυτός ο συνεκτικός κρίκος που θα μπορούσε να οδηγήσει στην ταυτοποίηση των αγνοουμένων. Είναι σπουδαίο ότι γίνονται ταυτοποιήσεις γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που περιμένουν. Παρόλα αυτά, υπάρχουν χώροι στα κατεχόμενα όπου γνωρίζουμε ότι έπεσαν δικοί μας άνθρωποι και όμως, δεν μας επιτρέπεται να γίνουν οι απαραίτητες έρευνες με το επιχείρημα ότι πρόκειται για στρατιωτικές περιοχές».
