Την άποψη ότι η ελληνική πολιτική σκηνή βρίσκεται σε μια παρατεταμένη περίοδο μετάβασης, καθώς το μοντέλο πολιτικής που διαμορφώθηκε μετά τη Μεταπολίτευση δεν ανταποκρίνεται πλέον στις ανάγκες και τις αλλαγές της κοινωνίας, διατύπωσε σε συνέντευξή της στον Αθήνα 984 και στον Γιώργο Τραπεζιώτη, η πολιτική αναλύτρια Μαρία Καρακλιούμη.
Εστιάζοντας στις βαθύτερες αιτίες της πολιτικής κρίσης, έκανε λόγο για απομάκρυνση των πολιτών από τις συλλογικότητες, για την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να ανανεωθεί ουσιαστικά και να δημιουργήσει χώρο για τις επόμενες γενιές αλλά και για την ανάγκη να επαναπροσδιοριστεί η σχέση κοινωνίας και πολιτικής.
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η πολιτική δεν είναι κάτι αποκομμένο από την κοινωνία , λέγοντας: «Πολιτική είναι η καθημερινότητά μας, είναι οτιδήποτε συμβαίνει».
Σύμφωνα με την κ. Καρακλιούμη «ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έχει ουσιαστικά κλείσει εδώ και πολλά χρόνια, περίπου στις εκλογές του 2012 ή του 2015» ενώ -όπως εξήγησε- «αυτό που ζούμε τώρα είναι ένα σύστημα σε μετάβαση όπου το καινούριο δεν έχει έρθει ακόμη και το παλιό προσπαθεί να ισορροπήσει και να επιβιώσει με τα μέσα που έχει».
«Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν φρόντισε για τη διαγενεακή ανανέωση»
«Η μεγαλύτερη κρίση συντελέστηκε την περίοδο των μνημονίων, όχι όμως επειδή ήρθαν τα κακά μνημόνια και η χώρα χρεοκόπησε. Ήταν κάτι το οποίο όσοι ασχολούμασταν με τα πολιτικά το περιμέναμε από καιρό, γιατί στην Ελλάδα, με τη Μεταπολίτευση, ήρθε μια εντελώς νέα γενιά ανθρώπων που ασχολήθηκαν με την πολιτική, η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου. Αυτή η γενιά, όμως, επειδή μπήκε από πολύ νωρίς στην πολιτική, δεν φρόντισε για τη διαγενεακή ανανέωση».
«Χρειάζεται περισσότερη εγρήγορση από τους πολίτες»
«Οι πολιτικοί κάνουν πολιτική με όρους Μεταπολίτευσης και με τον τρόπο που είχαν μάθει, γι’ αυτό και δεν έχουν απήχηση στους πολίτες. «Η ζωή μας έχει αλλάξει. Δεν ζούμε τη ζωή που ζούσαμε το 1980 και το 1990. Είναι όλα πολύ διαφορετικά, σε έναν πολυπαραγοντικό κόσμο και δεν έχουμε απαντήσεις. Τριάντα χρόνια πριν, είχαμε κοινά βιώματα. Σήμερα , ο κάθε άνθρωπος ζει στην ατομικότητά του, με ένα κινητό τηλέφωνο στο χέρι, βρίσκεται μέσα σε ένα σύμπαν που δημιουργεί μεγαλύτερες ατομικότητες. Την ίδια στιγμή, οι αλλαγές στην αγορά εργασίας ενισχύουν αυτή την τάση. Οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι δεν θα δουλέψουν σε μία εργασία μέχρι να πάρουν σύνταξη. Κάθε δύο-τρία χρόνια αλλάζουν δουλειά. Αυτό δημιουργεί μια συνθήκη να μη δένεσαι με το περιβάλλον, να μην υπάρχουν συλλογικότητες.
Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η πολιτική, η οποία γίνεται με τους πρόθυμους και όχι με τους ικανούς. Για να ανατραπεί αυτό, χρειάζεται περισσότερη εγρήγορση από τους πολίτες, κάτι το οποίο δεν υπάρχει σε μια κοινωνία που είναι εξαντλημένη από τα χρόνια των Μνημονίων. Ακόμη και όταν σταμάτησαν τα Μνημόνια, η κοινωνία δεν είδε φως, με την παρούσα κυβέρνηση, τα τελευταία επτά χρόνια».
«Αν υπήρχε λογοδοσία μπορεί κάποια πράγματα να είχαν γίνει λίγο πιο σωστά»
«Το κρίσιμο ξεκινάει και από εμάς, από τη στιγμή που δεν απαιτούμε απαντήσεις από τους πολιτικούς. Πρέπει να αρχίσουν και οι πολίτες να απαιτούν. Μπορεί να λέμε ότι έχουμε φτάσει στο μη περαιτέρω αλλά κάποιος μας έφτασε εκεί. Αν υπήρχε λογοδοσία, μπορεί κάποια πράγματα να είχαν γίνει λίγο πιο σωστά. Συχνά ακούω να τίθεται το ερώτημα γιατί υπάρχει περισσότερη ένταση στη χώρα μας σε σχέση με άλλες χώρες του δυτικού κόσμου. Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι η δική μας δημοκρατία είναι πιο ανώριμη».
