Σήμα κινδύνου για το μέλλον της ελληνικής αλιείας εξέπεμψε μέσω του Αθήνα 9.84, ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Πλοιοκτητών Μέσης Αλιείας, Γιάννης Μπουντούκος, περιγράφοντας με ιδιαίτερα δραματικούς τόνους την κατάσταση που επικρατεί στον κλάδο.
«Είμαστε όχι απλά στο χείλος του γκρεμού αλλά σε ελεύθερη πτώση. Ο πρωτογενής τομέας δεν έχει μέλλον, η αλιεία τελείωσε με ότι αυτό συνεπάγεται», ανέφερε στον Γιώργο Αποστολίδη, κάνοντας λόγο για πλήρη αδιαφορία και απαξίωση ενός ολόκληρου κλάδου, ο οποίος -όπως υπογράμμισε- αποτελεί βασικό κύτταρο του πρωτογενούς τομέα.
Παράλληλα, τόνισε ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η αλιεία δεν αφορούν μόνο τους ανθρώπους της θάλασσας αλλά συνδέονται άμεσα με το μέλλον του πρωτογενούς τομέα, την ελληνική παραγωγή, την τοπική οικονομία και τη διατροφική επάρκεια της χώρας και εστίασε στις επιπτώσεις της αυστηρής αλιευτικής νομοθεσίας, τις συνθήκες που επικρατούν στο Αιγαίο αλλά και τον κίνδυνο που δημιουργεί η περαιτέρω επέκταση των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών.
Σχετικά με τον σχεδιασμό για τη δημιουργία νέων θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών, ο κ. Μπουντούκος, εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για τις επιπτώσεις της εφαρμογής της πρωτοβουλίας «30×30» στην ελληνική αλιεία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ελλάδα ήδη διαθέτει εκτεταμένες περιοχές όπου η αλιευτική δραστηριότητα απαγορεύεται ενώ υποστήριξε ότι «οι νέοι περιορισμοί κινδυνεύουν να συρρικνώσουν περαιτέρω τα διαθέσιμα αλιευτικά πεδία και να θέσουν σε ακόμη μεγαλύτερη δοκιμασία τη βιωσιμότητα του κλάδου».
«Η μέση αλιεία στηρίζει χιλιάδες θέσεις εργασίας και την ελληνική οικονομία»
«Η μέση αλιεία αφορά περίπου 500 σκάφη, μηχανότρατες και γρι-γρι, τα οποία απασχολούν περίπου 4.000 εργαζόμενους. Ταυτόχρονα, εξασφαλίζουν χιλιάδες θέσεις εργασίας με διάφορα επαγγέλματα τα οποία εξαρτώνται από την αλιεία όπως οι ιχθυοπώλες, τα καταστήματα εστίασης, οι λιανοπωλητές, οι βιοτεχνίες συσκευασίας και παραγωγής πάγου και μια σειρά επαγγελμάτων τα οποία δεν είναι μόνο στην παράκτια ζώνη αλλά σε όλη την Ελλάδα. Η μέση αλιεία αποτελεί τον συνδετικό υλικό σε αυτόν τον πολύτιμο διατροφικό πόρο. Παράγει τεράστιο οικονομικό έργο και κυρίως κοινωνικό. Εξασφαλίζει θέσεις εργασίας, δίνει τη δυνατότητα στον Έλληνα να προμηθευτεί σε χαμηλές τιμές τον πολυτιμότερο διατροφικό πόρο που είναι το ψάρι».
«Εμείς μπαίνουμε μπροστά στα τουρκικά σκάφη»
«Το να εφαρμόζεις Κοινή Αλιευτική Πολιτική στη Βόρεια Θάλασσα όπου δραστηριοποιούνται δέκα κράτη, είναι κάτι θεμιτό, να μπει μια τάξη. Εδώ με ποιον; Με τους Τούρκους; Έχουμε ένα Αιγαίο όπου η γείτονα χώρα δεν εφαρμόζει κανένα κανόνα, δεν υπακούει σε Κοινή Αλιευτική Πολιτική. Έχει πολυάριθμα και τεράστια σε δυναμικότητα σκάφη και συνεκμεταλλεύεται με τα μικρής δυναμικότητας ελληνικά σκάφη, το ίδιο ιχθυοαπόθεμα. Παραβιάζει συστηματικά τα χωρικά μας ύδατα και φτάνει σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων από τις ελληνικές ακτές. Οι Έλληνες ψαράδες εφαρμόζουμε αυστηρότατες νομοθεσίες, είτε κοινοτικές είτε εγχώριες και οι Τούρκοι έρχονται εδώ και λεηλατούν τα πάντα. Που είναι το κράτος να πάρει μέτρα; Πλέον, εμείς είμαστε θεματοφύλακες των συνόρων. Εμείς μπαίνουμε μπροστά στα τουρκικά σκάφη τα οποία είναι διπλάσια σε μέγεθος από τα ελληνικά, μπαίνουν στην πλώρη μας και μας σταματάνε. Δεν μπορούμε να εργαστούμε, μας διώχνουν. Από πληροφορίες που έχουμε, οι λιμενικές αρχές έχουν εντολές να μην κάνουν τίποτα».
«Ο όρος …υπεραλίευση πρέπει να χρησιμοποιείται εκεί που πρέπει»
«Δεν μπορεί αυτοί οι οποίοι υλοποιούν την Κοινή Αλιευτική Πολιτική να λένε με τέτοια ευκολία ότι υπάρχει υπεραλίευση. Η υπεραλίευση υπάρχει και θα υπάρχει εκεί που πάντοτε υπήρχε. Είναι κάποια συγκεκριμένα είδη υψηλής εμπορικής αξίας και χαμηλής αναπαραγωγικότητας τα οποία δεν είναι στόχος της μέσης αλιείας. Πρέπει να μάθουν να χρησιμοποιούν τον όρο ”υπεραλίευση” εκεί που πρέπει, εκτός αν υπάρχουν άλλες σκοπιμότητες».
«Θα μας πάρουν το 40% των διαθέσιμων αλιευτικών πεδίων»
«Υπάρχει η πρωτοβουλία 30×30 που προβλέπει την προστασία του 30% των θαλάσσιων περιοχών έως το 2030. Όμως στην Ελλάδα έχουμε ήδη το 57% των χωρικών υδάτων σε καθεστώς αυστηρής απαγόρευσης. Έχουμε δηλαδή ήδη υπερκαλύψει τον στόχο του 30%. Παρ’ όλα αυτά, προχωρούν δύο νέα θαλάσσια πάρκα τα οποία θα προσθέσουν νέες απαγορεύσεις της τάξης του 18% των χωρικών υδάτων, περίπου 40% των διαθέσιμων αλιευτικών πεδίων. Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξει μετατόπιση του στόλου με αποτέλεσμα να επιβαρυνθούν ακόμη περισσότερο τα αλιευτικά πεδία που θα απομείνουν και να δημιουργηθούν αλυσιδωτές συνέπειες για ολόκληρο τον κλάδο. Πρώτα θα πληγεί η μηχανότρατα και στη συνέχεια θα συμπαρασύρει και το γρι-γρι. Η ελληνική αλιεία κινδυνεύει με συνολική συρρίκνωση και καταστροφή».
