Ο διεθνώς καταξιωμένος συνθέτης , Μάριος Ιωάννου Ηλία,  ανέλαβε  τη μουσική σύνθεση για τις Τελετές Αφής και Παράδοσης της Ολυμπιακής Φλόγας, σε μια σημαντική συνεργασία με την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή η οποία  εγκαινιάστηκε με την Τελετή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων «Ντακάρ 2026», η οποία πραγματοποιήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου  στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Πρόκειται για μα συνεργασία η οποία  ανοίγει έναν νέο  κύκλο ο οποίος θα συνδέσει τη μουσική με τις κορυφαίες Ολυμπιακές τελετές των επόμενων ετών, αναδεικνύοντας παράλληλα τη σχέση της Ελλάδας με τον Ολυμπισμό και τον σύγχρονο πολιτισμό.

«Οι Τελετές Αφής και Παράδοσης της Ολυμπιακής Φλόγας αποτελούν μια από τις σημαντικότερες πολιτιστικές εκφράσεις του Ολυμπιακού Κινήματος και οφείλουν να εξελίσσονται, διατηρώντας πάντοτε τον συμβολισμό και τον σεβασμό προς την παράδοση», δήλωσε στον Αθήνα 984, φιλοξενούμενος του Ευτύχη Γρυφάκη.

Όπως εξήγησε, η συνεργασία με την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή δεν περιορίζεται σε μία μόνο τελετή.  Πρόκειται για έναν ευρύτερο μουσικό σχεδιασμό που αφορά τις Τελετές Αφής και Παράδοσης των επόμενων ετών.

«Η ανάθεση για να αναλάβω τον επόμενο Ολυμπιακό κύκλο, δηλαδή τις Τελετές Αφής και Παράδοσης των Ολυμπιακών Αγώνων που θα γίνουν στο Καλλιμάρμαρο και στην Αρχαία Ολυμπία για τα επόμενα τέσσερα έτη, περιλαμβάνει τους δύο Ολυμπιακούς Αγώνες των Νέων, όπως επίσης και τους δύο καλοκαιρινούς και χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, μεταξύ άλλων και του Λος Άντζελες του 2028», σημείωσε.

Για τον Μάριο Ιωάννου Ηλία, η δημιουργική του διαδικασία ξεκινά από την προσπάθεια να εντοπίσει  την ιδιαίτερη ταυτότητα κάθε τόπου και να τη μετατρέψει σε μουσική, αναδεικνύοντας στοιχεία που μπορεί να μην είναι άμεσα αντιληπτά στον καθημερινό ήχο που μας περιβάλλει.

«Θα το παρομοίαζα  με το στηθοσκόπιο με το οποίο ο γιατρός ακούει την καρδιά μας. Εμείς, με το γυμνό αυτί, δεν είμαστε εστιασμένοι στο να ακούμε τον ήχο της καρδιάς μας. Κάτι αντίστοιχο προσπαθώ να κάνω και εγώ,  να αφουγκράζομαι την ταυτότητα κάθε πόλης, κάθε περιοχής, αλλά και κάθε θέματος που καλούμαι να υπηρετήσω», σχολίασε.

«Είτε πρόκειται για έναν τόπο, είτε για ένα αντικείμενο, είτε για ένα θέμα ή μια συγκεκριμένη τελετή, αυτό που προσπαθώ είναι να δίνω μουσικά την ψυχή του», συμπλήρωσε.

Η προσέγγιση αυτή έχει χαρακτηρίσει και προηγούμενα έργα του συνθέτη, ο οποίος έχει δημιουργήσει μουσικές συνθέσεις εμπνευσμένες από πόλεις και τον ιδιαίτερο ήχο τους ενώ έργα του έχουν ταξιδέψει από το Βερολίνο, την Κίνα και την Ιαπωνία έως τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πάντως, η Αθήνα, αποτελεί για τον ίδιο έναν διαρκή τόπο αναφοράς και έμπνευσης, μια πόλη με την οποία διατηρεί έναν ιδιαίτερο και διαχρονικό δεσμό.

«Η Αθήνα είναι αναπόσπαστο μέρος της ύπαρξής μου. Δεν ξέρω πόσες φορές την έχω επισκεφτεί και εμπνευστεί από αυτήν», υπογράμμισε.

«Προσπάθησα να ανακαλύψω τον χαρακτήρα της νεότητας»

«Στην πρόσφατη τελετή στο Παναθηναϊκό Στάδιο, προσπάθησα να ανακαλύψω κατά κάποιον τρόπο τον χαρακτήρα της νεότητας. Γι αυτό και ο τίτλος ονομάζεται “Ωδή στα νιάτα”. Είναι αυτή η ορμή, το άγνωστο για το μέλλον, το πάθος για τη ζωή, η ενέργεια. Ακόμα και το να εμπιστευόμαστε τη νέα γενιά ότι θα αναπτύξει και θα εξελιχθεί πέραν από τις δικές μας αντιλήψεις, ίσως και τις κατανοήσεις μας. Αυτό προσπαθώ».

«Αυτό που μας χαρακτηρίζει ως Έλληνες είναι η οικουμενικότητα»

«Προσωπικά, όπου νιώθω το χώμα να ευωδιάζει και να είναι καρποφόρο, καλλιτεχνικά σκεπτόμενος, εκεί είναι πατρίδα, διότι η πατρίδα είναι οι ρίζες μας και εγώ κατάγομαι από μια πόλη από την οποία έχω εκριζωθεί. Άρα, ουσιαστικά,  οι ρίζες μου, από τη στιγμή που γεννήθηκα δεν υπήρχαν καν. Ήμουν σαν ένα αιωρούμενο δέντρο. Θεωρώ ότι όπου μπορεί να ανθίσει μία συνεργασία και να επιτύχει, είναι σαν να μπαίνουν ρίζες σε εκείνον τον συγκεκριμένο χώρο. Πιστεύω επίσης ότι αυτό που χαρακτηρίζει και εμάς ως Έλληνες είναι η οικουμενικότητα».

«Η πιο τραγική μουσική που θυμάμαι ήταν μια σταγόνα»

 

«Ο πρώτος ήχος που ήταν για μένα διττά τραγικός- ιστορικά τραγικός και από την άλλη, τραγικός ως άκουσμα μιας σφαίρας ήχου-  ήταν όταν ήμουν παιδί. Κατάγομαι από οικογένεια εκτοπισμένων από την κατεχόμενη Κύπρο και με τους γονείς μου ζούσαμε σε ένα φτωχό σπίτι καθώς, αμέσως μετά την προσφυγιά ο καθένας, όπου έβρισκε ένα καταφύγιο, το έκανε σπίτι του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, τον χειμώνα,  όταν η σταγόνα από το ταβάνι  έσταζε και έβαζαν οι γονείς μου έναν κουβά στο δάπεδο για να μην πλημμυρίζει ο χώρος.

Αυτή η σταγόνα που έπεφτε αργά μέσα στον κουβά ήταν σαν μία σφαίρα η οποία διέσχιζε την ψυχή μου. Και αυτή πιστεύω είναι η τραγικότητα της ιστορίας του διχασμού που επέφερε τον μοιρασμό της Κύπρου. Από την άλλη, ήταν και αυτή η ηχώ, διότι στην οικογένειά μου υπάρχουν και δύο αδέρφια του πατέρα μου οι οποίοι είναι αγνοούμενοι. Έτσι, αυτό το ηχητικό στοιχείο ήταν σαν  ένας καθρέφτης όλου αυτού του ιστορικού, συναισθηματικού και προσωπικού βιώματος».

 

«Οι ήχοι, αναπόσπαστο μέρος ενός ιστορικού γεγονότος»

 

«Στο έργο “Ελευθερία”, που γράφτηκε για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, εντάχθηκαν η Συμφωνική Ορχήστρα και η Χορωδία αλλά και διάφορα μουσικά όργανα όπως η λύρα και το μαντολίνο, μέχρι και ήχοι από τα τσαρούχια των Ευζώνων. Εντάχθηκαν επίσης ακουστικά τα κανόνια του Λυκαβηττού. Κάθε θεματολογία έχει κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία και με ενδιαφέρει αυτά να εκφράζονται και στο μουσικό έργο ηχητικά. Όλοι αυτοί οι ήχοι είναι ένα αναπόσπαστο μέρος του ιστορικού γεγονότος. Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι Εύζωνες χτυπούν τα τσαρούχια τους. Ο κρότος των τσαρουχιών είναι για να ακούνε οι πρόγονοί μας και να γνωρίζουν ότι είμαστε εδώ και συνεχίζουμε την ένδοξη ελληνική ιστορία. Έτσι και αυτό το συμβολικό πλαίσιο βρίσκει εφαρμογή και στα μουσικά έργα».

 

«Ο Ολυμπιακός Ύμνος είναι ήδη καθιερωμένος»

 

«Ο Ολυμπιακός Ύμνος ήδη υπάρχει και είναι καθιερωμένος,  δεν νομίζω ότι υπάρχει πρόθεση να υπάρξει κάποια νέα προσέγγιση ή αντικατάσταση. Δεν γνωρίζω κάτι συγκεκριμένο. Ίσως υπάρχει όμως κάποιος άλλος ύμνος σε έναν άλλο πλαίσιο. Θα δούμε».

 

«Ο πολιτισμός χρειάζεται μακρόπνοη στρατηγική»

«Κάθε θεσμός δίνει την ώθηση και  επιβάλλει και την αναγκαιότητα να γίνουν πράγματα, να υπάρξει κάποια εξέλιξη. Στον πολιτισμό αυτό δεν μπορεί να είναι ούτε μεσοπρόθεσμα ούτε για μια συγκεκριμένη χρονιά. Χρειάζεται μία μακρόπνοη στρατηγική, χρειάζεται συνεχώς φροντίδα, ανθρώπους οι οποίοι να μην επαναπαύονται. Είναι καθήκον μας να αξιοποιήσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά».