Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 89 ετών ο ηθοποιός Νίκος Ξανθόπουλος.
Το «παιδί του λαού» νοσηλευόταν για πολύ καιρό με προβλήματα υγείας και άφησε την τελευταία του πνοή σε ιδιωτική κλινική του Αιγάλεω.
Η εξόδιος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη στην μία το μεσημέρι στο Πρώτο Κοιμητήριο της Αθήνας.
Ο Νίκος Ξανθόπουλος γεννήθηκε στην Νέα Ιωνία της Αθήνας στις 14 Μαρτίου του 1934. Παιδί Ποντίων προσφύγων μεγάλωσε φτωχικά μαζί με τη μητέρα του. Ο πατέρας του ήταν τσαγκάρης, ψαράς και αντιστασιακός, ανάμεσα σε όλα τ’ άλλα. Η μητέρα του τον μεγάλωσε μόνη της καθώς ο πατέρας του απουσίαζε για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Κατά τα εφηβικά του χρόνια υπήρξε αθλητής της ΑΕΚ. Πέραν του αθλητισμού, λάτρευε το διάβασμα. Μεγαλώνοντας αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο παρότι αρχικά τον γοήτευε η ιδέα να γίνει φιλόλογος. Ίνδαλμά του τότε υπήρξε ο Μάνος Κατράκης.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ηθοποιός της σκηνής από το 1957 έως το 1963, αφοσιώθηκε τελικά στον κινηματογράφο.
Το 1970 ίδρυσε δικό του θίασο και περιόδευσε στην Ελλάδα.
Η τελευταία του κινηματογραφική παρουσία, μετά από απουσία 24 ετών, έρχεται το 1995 στην ταινία του Γιώργου Ζερβουλάκου Με τον Ορφέα τον Αύγουστο.
Στα τέλη του 2005 εκδίδει σε βιβλίο την αυτοβιογραφία του “Όσα θυμάμαι και όσα αγάπησα” και διοργανώνει εμφανίσεις σε διάφορα μέρη ανά την Ελλάδα για την προώθηση του έργου του. Η ιδέα για το βιβλίο δημιουργήθηκε μετά από συνέντευξή του στο περιοδικό Εικόνες.
Παντρεύτηκε δύο φορές και έχει τέσσερα παιδιά και πέντε εγγόνια.
Θέατρο – Κινηματογράφος
Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση του Ξανθόπουλου στο θέατρο έγινε με τον Θίασο Κατερίνας στην κομεντί Βιργινία. Συνέχισε στο Ελεύθερο Θέατρο με διάφορους ρόλους σε παραστάσεις όπως: Η κυρία δε με μέλει, Λα μάμα, Ηλέκτρα (Θίασος Ροντήρη, όπου έπαιξε τον ρόλο του Ορέστη), Είσοδος Υπηρεσίας, Σκάνδαλα στην Εξοχή και το Τραγούδι του Νεκρού Αδερφού (Θίασος Κατράκη).
Ο Νίκος Ξανθόπουλος συμμετείχε σε 24 θεατρικές παραγωγές και έπαιξε όλα τα είδη του θεάτρου.
Το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο έγινε το 1958 στην κωμωδία του Φίλιππα Φυλακτού Το Εισπρακτοράκι, στο πλευρό του Βασίλη Αυλωνίτη και του Νίκου Ρίζου.
Ως πρωταγωνιστής της μεγάλης οθόνης καθιερώθηκε από τον σκηνοθέτη-παραγωγό Απόστολο Τεγόπουλο (Κλακ Φιλμ), με τον οποίο είχε αποκλειστική συνεργασία από το 1964 μέχρι το 1971, σε μουσικές δραματικές ταινίες.
Εκκίνηση στις ταινίες της νεοσύστατης Κλακ Φιλμ έκανε το 1963 στην ταινία Πληγωμένες καρδιές, στον ρόλο του κακού κουνιάδου. Η αρχή της τυποποίησης των ρόλων του Ξανθόπουλου έγινε έναν χρόνο αργότερα στην ταινία Αγάπησα και Πόνεσα όπου παρουσιάζονται όλα τα στοιχεία που καθιέρωσαν τον Ξανθόπουλο στη συνείδηση του κόσμου σαν παιδί του λαού.
Τηλεόραση – Βιντεοκασέτες
Στην τηλεόραση, ο Νίκος Ξανθόπουλος εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973 στη σειρά Αγρίμια.
Οκτώ χρόνια μετά τα Αγρίμια, το 1981, έπαιξε στο σήριαλ του Ερρίκου Θαλασσινού Το Ημερολόγιο ενός Θυρωρού. Εκεί υποδύθηκε τον καπετάνιο που θέλει να μπαρκάρει και δεν μπορεί να βρει κάπου να αφήσει τον γιο του. Ο ρόλος ήταν αφορμή να ξαναρχίσει το κάπνισμα.
Το 1994 έπαιξε στην τηλεοπτική δραματική σειρά Στην Κόψη του Ξυραφιού.
Το 1989 συνεργάστηκε με τον Απόστολο Τεγόπουλο και τον Πάνο Κοντέλη στο Μινόρε μιας Καρδιάς που κυκλοφόρησε σε τρεις κασέτες και κατόπιν παίχτηκε στην ΕΡΤ σε 16 επεισόδια. Ακολούθησε το Η Αγάπη που δε Γνώρισε Σύνορα της οποίας τα γυρίσματα έγιναν στην Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη και το Παρίσι. Κυκλοφόρησε σε δύο κασέτες και αργότερα προβλήθηκε σε 8 επεισόδια στο MEGA.
Στη συνέχεια συμμετείχε σε άλλες δύο βιντεοπαραγωγές, Η Καρδιά του Πατέρα και Έρωτας στο Περιθώριο που παίχτηκε και στην τηλεόραση στο κανάλι ΑΝΤ1, το 1992.
Τραγούδι
Ο Νίκος Ξανθόπουλος για τις ανάγκες των ταινιών έγινε τραγουδιστής υπό την καθοδήγηση του Απόστολου Καλδάρα και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.
Μετά το 1971 σταμάτησε τις εμφανίσεις του στον κινηματογράφο και μεταπήδησε σε νέα καριέρα στο λαϊκό τραγούδι. Συνολικά έχει κυκλοφορήσει 9 άλμπουμ και 55 singles. Η δισκογραφία του περιλαμβάνει γύρω στα 300 τραγούδια. Τα τραγούδια του υπογράφουν μεταξύ άλλων οι Άκης Πάνου, Χρήστος Νικολόπουλος, Σταύρος Ξαρχάκος και άλλοι.
Κατά τη διάρκεια της αποχής του από κινηματογράφο και τηλεόραση, ο Ξανθόπουλος είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί και να περιοδεύσει σε ΗΠΑ, Αυστραλία και σχεδόν όλη την Ευρώπη, γνωρίζοντας την αποδοχή και την αποθέωση από την Ελληνική ομογένεια.
Φιλμογραφία
1958
Το Εισπρακτοράκι
1959
Πώς περνούν οι Παντρεμένοι
1960
Ηδονή και Πάθος [Ο Άνθρωπος Μου – Αγάπη και Πάθος]
Ο Μήτρος και ο Μητρούσης στην Αθήνα
Σταχτοπούτα
Τα Ντερβισόπαιδα
Το Κορίτσι του Δρόμου
1961
Η Ζωή μου Αρχίζει με Σένα
Ο Παλληκαράς
Το Σπίτι της Ηδονής [Ο Αλήτης του Λιμανιού]
1962
Δεν γνώρισα Μητέρα [Δίχως Μητέρα]
Κατρακύλισμα στο Βούρκο [Κυλισμένοι Στο Βούρκο – Λύτρωσέ με Αγάπη μου]
Η Εκδίκηση του Καβαλάρη [Ο Καβαλάρης]
Οι Επικίνδυνοι
1963
Πληγωμένες Καρδιές
Αμαρτωλά Χεριά
Για την Αγάπη του Παιδιού μου [Για την Αγάπη μας]
Λενιώ η Βοσκοπούλα [Ματωμένα Όνειρα]
Μίσος
1964
Αγάπησα και πόνεσα
Δίψα για Ζωή
Είμαι μια Δυστυχισμένη
Είναι μεγάλος ο Καημός
Ζωή γεμάτη Πόνο
Ο Ζητιάνος μιας Αγάπης
1965
Απόκληροι της Κοινωνίας
Καρδιά μου πάψε να πονάς
Με Πόνο και με Δάκρυα
Περιφρόνα με Γλυκιά μου
1966
Έχω Δικαίωμα να σ’ αγαπώ
Ο Άνθρωπος που γύρισε από τον Πόνο
Ο Κατατρεγμένος
Σκλάβοι της Μοίρας
1967
Τα Ψίχουλα του Κόσμου
Κάποτε κλαίνε και οι Δυνατοί
1968
Άδικη Κατάρα
Η Καρδιά ενός Αλήτη
Ξεριζωμένη Γενηά
Ταπεινός και Καταφρονεμένος
1969
Για την Τιμή και τον Έρωτα
Ένας Άντρας με Συνείδηση
Η Οδύσσεια ενός Ξεριζωμένου
Η Σφραγίδα του Θεού
Φτωχογειτονιά Αγάπη μου
1970
Γιακουμής μια Ρωμαίικη Καρδιά
Εσένα μόνο αγαπώ
Ο Αετός των Σκλαβωμένων
1971
Ζούσα Μοναχός χωρίς Αγάπη
Οι Άνδρες Ξέρουν ν’ Αγαπούν
1995
Με τον Ορφέα τον Αύγουστο
2004
Για Πέντε Διαμερίσματα Και Ένα Μαγαζί [Ντοκιμαντέρ]
Συλλυπητήριο μήνυμα της ηγεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού
Μόλις πληροφορήθηκε την απώλεια του Νίκου Ξανθόπουλου, η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Η μακρόχρονη παρουσία του Νίκου Ξανθόπουλου στον κινηματογράφο, στο θέατρο, στη μουσική και στην τηλεόραση παρουσιάζει δύο όψεις: Εκείνη του λαϊκού ειδώλου, του «παιδιού του λαού», με τις δημοφιλείς μελοδραματικές ταινίες του, που αποτύπωναν τους προβληματισμούς της δεκαετίας του ΄60. Μεγάλοι συνθέτες, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Κώστας Καλδάρας, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Χρήστος Νικολόπουλος του εμπιστεύθηκαν τραγούδια τους, που γνώρισαν τεράστια επιτυχία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις χώρες, όπου ζούσαν Ελληνες μετανάστες. Στο θέατρο, που πρωταγωνίστησε, τον υποστήριζαν οι στιβαρές θεατρικές ρίζες του – θιασάρχης ο ίδιος- και οι σπουδαίες συνεργασίες του με την Κυρία Κατερίνα, τον Δημήτρη Ροντήρη, τον Μάνο Κατράκη.
Ο Νίκος Ξανθόπουλος υπήρξε ένας βαθιά καλλιεργημένος καλλιτέχνης, ευαίσθητος πολίτης απέναντι στα κοινωνικά μηνύματα των καιρών, ευγενής άνθρωπος, ο οποίος εξέφρασε το λαϊκό συναίσθημα, τον πόνο της προσφυγιάς και της εσωτερικής μετανάστευσης με αυθεντικό τρόπο. Ένα μεγάλο μέρος του κοινού ταυτίστηκε με την ειλικρίνεια και την αμεσότητα με την οποία μετέφερε αυτά τα συναισθήματα. Τον αγκάλιασε, τον αγάπησε και τον τίμησε ως δικό του άνθρωπο. Ηταν ένα οικείο πρόσωπο, σε μια εποχή που η Ελλάδα άλλαζε με ταχείς, δραματικούς ρυθμούς. Αποχαιρετώντας τον Νίκο Ξανθόπουλο, εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του και στους πολλούς φίλους του».
Ο Υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Νικόλας Γιατρομανωλάκης έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Αποχαιρετούμε τον Νίκο Ξανθόπουλο, τον ηθοποιό με τον οποίο ταυτίστηκε όλη η προσφυγιά στην Ελλάδα της δεκαετίας του 60’. «Το παιδί του λαού» όπως τον αποκαλούσαν, μέσα από τις αναρίθμητες δραματικές ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε, αποτίοντας φόρο τιμής στην εργατική τάξη, ενώ γέμιζε ασφυκτικά τους κινηματογράφους της εποχής. Θιασάρχης, ηθοποιός και τραγουδιστής, ο Ξανθόπουλος συγκινούσε πάντα το κοινό, τόσο με το υποκριτικό του ταλέντο, όσο και με τα τραγούδια του. Η παρουσία του στη δισκογραφία είναι αξιοσημείωτη, καθώς συνεργάστηκε με μεγάλους συνθέτες και στιχουργούς όπως ο Μίκυς Θεοδωράκης, ο Απόστολος Καλδάρας, η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, ο Χρήστος Νικολόπουλος και ο Σταύρος Ξαρχάκος ενώ πραγματοποίησε πολλές περιοδείες στο εξωτερικό που τον κατέστησαν ακόμα πιο αγαπητό στην ελληνική ομογένεια.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του και στους οικείους του».
ΣΥΡΙΖΑ: Σπάνια περίπτωση κοινωνικού ινδάλματος
«Ο Νίκος Ξανθόπουλος αποτέλεσε μία σπάνια περίπτωση κοινωνικού ινδάλματος μέσα από τους ρόλους του στον ελληνικό κινηματογράφο», τονίζει ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ για την απώλεια του Νίκου Ξανθόπουλου, εκφράζοντας συλλυπητήρια προς την οικογένειά του.
Αναφέρει ειδικότερα ότι ο Νίκος Ξανθόπουλος «δημιούργησε μια κινηματογραφική περσόνα που εξέφραζε εκατομμύρια Έλληνες, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο». «Οι δυσκολίες, οι καημοί και ο καθημερινός αγώνας όλων αυτών των ανθρώπων, σε μια περίοδο που τα εργασιακά δικαιώματα ήταν ανύπαρκτα εκφράστηκαν με λαϊκό και αυθεντικό τρόπο από τις ταινίες που πρωταγωνιστούσε ο Νίκος Ξανθόπουλος και σημείωναν πρωτοφανή για την ιστορία του ελληνικού σινεμά αριθμό εισιτηρίων. Τα βάσανα, δε, των Ελλήνων μεταναστών και προσφύγων πήραν σάρκα και οστά μέσα από τη απαράμιλλη φωνή του στο τραγούδι», σημειώνει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ τονίζει επιπλέον πως «η γνήσια και διακριτική δημόσια παρουσία του τα τελευταία χρόνια επιβεβαίωσε τους λόγους που πέρα από δημοφιλής πρωταγωνιστής, υπήρξε και άνθρωπος που απολάμβανε μέχρι τον θάνατό του την αγάπη του κόσμου».
KKE: Σφράγισε μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού κινηματογράφου
«Αποχαιρετούμε με θλίψη και σεβασμό τον Νίκο Ξανθόπουλο, που σφράγισε με τον χαρακτηριστικό τρόπο ερμηνείας του, μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού κινηματογράφου» αναφέρει σε ανακοίνωση του το ΚΚΕ.
«Παιδί προσφυγικής οικογένειας, γεννημένος στη Ν. Ιωνία, μεγαλώνοντας με τα σκληρά βιώματα της φτώχειας, ο Νίκος Ξανθόπουλος, επίσης παιδί αντιστασιακού την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, αποτύπωσε στις ερμηνείες του, παρά τον στόμφο που του χάρισε το τρυφερό και απολύτως αναγνωρίσιμο προσωνύμιο ‘παιδί του λαού’, την τιμιότητα, την ανιδιοτέλεια, τις διαψεύσεις και τις ελπίδες και κυρίως τον μόχθο και την προσπάθεια για μια καλύτερη ζωή, για την οποία πάλευαν οι άνθρωποι στις λαϊκές γειτονιές.
Αυτός ο μόχθος ήταν και το περιεχόμενο της δικής του ζωής, καθώς ο Νίκος Ξανθόπουλος που υπήρξε και αθλητής της ΑΕΚ, στη συνέχεια, με ίνδαλμά του τον Μάνο Κατράκη, σπούδασε στο Εθνικό Θέατρο, αφοσιώθηκε κυρίως στον κινηματογράφο, υπήρξε λαϊκός ερμηνευτής με πλούσιο ρεπερτόριο και σημαντικές συνεργασίες, με τους Ε. Παπαγιαννοπούλου, Α. Καλδάρα, Χ. Νικολόπουλο, Α. Πάνου, Σ. Ξαρχάκο κ.α., ενώ σε όλη του τη ζωή λάτρευε το διάβασμα» επισημαίνει το κόμμα στην ανακοίνωσή του.
Το ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.
Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου αποχαιρετά τον Νίκο Ξανθόπουλο
«Μία ιστορία του μελοδράματος στον ελληνικό κινηματογράφο θα μπορούσε να είναι το πάνθεον των ηθοποιών που ταυτίστηκαν με τις πιο δημοφιλείς ταινίες του. Ο Νίκος Ξανθόπουλος υπήρξε η πιο αναγνωρίσιμη κι αγαπημένη ανδρική περσόνα του λαϊκού μελό που ευδοκίμησε κατά την περίοδο της εμπορικής άνθισης του κλασικού πια ελληνικού κινηματογράφου. Στις ταινίες του Νίκου Ξανθόπουλου υπερίσχυε το όνειρο μιας Ελλάδας, η οποία πρόβαλε τις αξίες του μόχθου και της εντιμότητας, αλλά και τη νοσταλγία για τις χαμένες πατρίδες.
Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου εκφράζει τα βαθιά συλλυπητήριά του στους οικείους του».